تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٦ - زندگى از حكمت تا بهره بردارى

در ميان حيات در اين جهان و حيات ابدى خود در جهان ديگر تقسيم مى‌كند. ولى اگر استكبار كند، خوارى عذاب را در آخرت به جان مى‌خرد كه به كسى چون او گفته مى‌شود

فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ بِما كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِما كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ‌ پس امروز عذاب خوارى را در برابر استكبارى كه، بدون حق، در زمين داشتيد و نافرمانى كه مى‌كرديد، بچشيد.

و فسق بيرون رفتن از حدود است، و دليل بر آن است كه مستكبر بدون حقى از حدود شرع خارج شده و همين او را به عذابى دردناك رسانيده است.

زندگى از حكمت تا بهره بردارى‌

زندگى ما در اين دنيا مبتنى بر حكمتى است كه بر هر چه در آن مى‌كنيم گسترده است، و همين براى هر بعدى از آن هدفى معين و محدود فراهم مى‌آورد كه اگر به طرف آن حركت كنيم از زندگى شريفى برخوردار خواهيم شد. و در صورتى كه اعمال خودمان را از هدفهاى آنها خالى كنيم، و براى خود آنها به انجام دادنشان بپردازيم، يك بهره‌بردارى نابود شونده نتيجه آن خواهد بود. مثلا، خوراك براى آن است كه آدمى از آن نيرو به دست آورد، ولى اگر كسى آن را تنها براى فرو نشاندن شهوت خوردن به كار برد (و نه براى بقاى سلامت بدن و تأمين نيروى لازم براى آن) از كسانى است كه چيزهاى پاكيزه خود را از دست داده است، و همچنين جامه براى پوشيدن و زينت است، پس كسى كه بخواهد جامه را براى فخر فروختن به ديگران مصرف كند، پاكيزگى مصرف از آن سلب شده است، و هدف آموختن علم عمل كردن به آن است، پس اگر كسى علم را براى خود علم و بدون هدف ديگر هدف خود قرار دهد، راه خود را گم كرده است و عمل خود را به گمراهى كشانيده است، و اين درست نيست كه هنر را به خاطر هنر فرا گيريم، بلكه بايد از آن براى بيدارى مردم و حقايق را در معرض احساس آنان قرار دادن و برانگيختن آنان به كارهاى خير مورد توجه خود قرار دهيم، و جز اين هنر چيز