تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٨ - شرح آيات

آنها متلاشى شده، در صورتى كه زشتى و آثار آن بر قلب باقى مانده است، و عواقب آن در آينده دامنگير ما خواهد شد؛ شايد بتوانيم آنها را فراموش كنيم، ولى كتاب پروردگارمان آنها را شمرده و ثبت كرده، و به همين سبب است كه خلاص يافتن از آنها منتهاى آرزوى يقين كنندگان به خدا است، و بزرگترين انگيزه براى فرمانبردارى ايشان از رهبرى شرعى، و جهاد كردن در راه بر افراشتن كلمه حق، و شايد شهادت در راه خدا.

مفسّران مى‌پرسند كه چرا گفت مِنْ ذُنُوبِكُمْ‌، مگر نه آن است كه اسلام آوردن مايه آمرزيده شدن گناهان پيش از آن مى‌شود، و اين بدان معنى است كه خدا همه گناهان صورت گرفته پيش از آن را مى‌آمرزد؟ و لذا بعضى گفته‌اند كه «من» در اين جا زائده است.

ولى ديگران گفته‌اند كه «من» زائده نيست، و به مجرد مسلمان شدن شخص از آثار همه گناهان پاك نمى‌شود، بلكه با انجام دادن هر چه بيشتر واجبات مقدار بيشترى از گناهان بخشيده مى‌شود تا جز اندكى از آن باقى نماند، و به سبب همين تفسير موافق با ظاهر قرآن (كه ظاهر آن است كه كلمه يا حرفى زايد در آن نباشد) مؤمنان در آن مى‌كوشند تا هر چه بيشتر به كارهاى نيك و صالح بپردازند تا مايه جبران گناهان و سيئات ايشان باشد.

وَ يُجِرْكُمْ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ‌ و شما را از عذاب دردناك در پناه خود قرار دهد.

كيست كه بنده را از پروردگار محيط بر او از لحاظ علم و قدرت در پناه خود قرار دهد؟! و اگر جنّيان/ ١٨٣ نيازمند كسى باشند كه آنان را از عذاب خدا در پناه خود گيرد، آيا خود مى‌توانند پناهگاه احدى از افراد انس باشند كه به آنان پناه برده است؟! حق اين است كه: ما همگى به دنبال ايمنى مى‌گرديم، پس آيا مى‌توانيم آن را در نزد شخص ديگرى جز پروردگار بخشنده خود بيابيم، و آيا او جز از طريق فرمانبردارى از رسولش كه مردمان را به سوى او مى‌خواند، ممكن است ما را در پناه‌