«هنگامى كه اهل بهشت به آن در مى‌آيند، و ولىّ خدا به باغها و آرامگاههاى خود داخل مى‌شود، و هر مؤمن بر اريكه و تخت خود تكيه مى‌كند، در حالى كه خادمانش دور او جمع شده‌اند، و ميوه‌ها براى او آويخته شده، و در پيرامون او چشمه‌ها جوشيده است، و از پايين تخت او نهرها روان است، و فرشهاى گرانبها گسترده شده است، و ناز بالشها و بالشچه‌ها به صف چيده شده‌اند، و خدمتگزاران بدون آن كه از آنان بخواهد چيزهايى براى او آورده‌اند كه آرزوى آنها را داشته است؛ و گفت: و حور العين بهشتى به نزد ايشان مى‌آيند و آن اندازه كه خدا بخواهد در اختيارشان قرار مى‌گيرند.

سپس خداوند جبار بر ايشان اشراف پيدا مى‌كند و به ايشان مى‌گويد: اى دوستان و اى مطيعان من و ساكنان بهشتم در مجاورت من، آيا مى‌خواهيد كه به شما از بهترين چيزى كه در آن هستيد خبرتان دهم؟ و آنان مى‌گويند: پروردگارا! مگر چه چيز از آنچه اكنون در آن هستيم بهتر است؟ ما در آنچه نفسهايمان خواستار آن است، و مايه لذت بردن چشمهايمان از نعمتها در جوار بزرگوار تو برخورداريم.

گفت:/ ٢٣٦ پس بار ديگر پرسش خود را تكرار مى‌كند و آنان مى‌گويند: پروردگارا! ما اكنون در بهترين آنچه در آنيم قرار گرفته‌ايم، پس خداوند تبارك و تعالى به ايشان مى‌گويد: خرسندى من از شما و دوستى من نسبت به شما بهترين و بزرگترين چيزى است كه در آن به سر مى‌بريد. گفت: پس مى‌گويند: آرى اى پروردگار ما! خرسندى تو از ما و دوستيت نسبت به ما براى ما از همه چيز نيكوتر و پاكيزه‌تر است.

سپس على بن الحسين (عليهما السلام) اين آيه را تلاوت كرد وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌ خدا به مؤمنين و مؤمنات باغهايى را وعده داد كه در زير (درختان) آنها جويهايى روان است و نشيمنهاى پاكيزه در باغستان جاودان، و خرسندى خدا از همه چيز بزرگتر است و اين رستگارى بزرگى است». [١٩]

[١٩] - بحار الأنوار، ج ٨، ص ١٤٠.