تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٣ - شرح آيات

مى‌كند.

فَقَطَّعَ أَمْعاءَهُمْ‌ پس روده‌هاى آنان را بريد.

و در اين جا حديثى مأثور از امام باقر (عليه السلام) بعضى از عذابهاى كافران را براى ما نقل مى‌كند [٢٠] سپس به سر او ضربتى مى‌زند كه بر اثر آن هفتاد هزار سال پايين مى‌رود تا به چشمه‌اى مى‌رسد كه نام آن آنيه است، و خداى تعالى مى‌گويد تُسْقى‌ مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ نوشانيده شوند از چشمه‌اى جوشان» و آن چشمه‌اى است كه گرم كردن آن به منتها رسيده و از زمانى كه خدا جهنم را آفريده آتش آن افروخته بوده است، و همه واديهاى آتش جهنم به خواب مى‌رود و اين چشمه از شدت گرما به خواب نمى‌رود، و فرشتگان مى‌گويند: اى گروه اشقيا به آن نزديك شويد و از آن بنوشيد، و چون از آن اعراض مى‌كنند ملائكه با گرزها ايشان را مى‌زنند و به ايشان مى‌گويند

بچشيد عذاب سوزنده را كه اين چيزى است كه از پيش/ ٢٣٨ به دستهاى خود روانه كرديد، و خدا نسبت به بندگانش ستم نمى‌كند». گفت: سپس كاسه‌اى آهنين مى‌آورند كه در آن شربتى از چشمه آنيه است، كه چون آن را به ايشان نزديك مى‌كنند لبهاشان به هم فشرده و گوشتهاى چهره‌شان پراكنده مى‌شود، و چون از آن بياشامند و به درونشان رود، آنچه را كه در درونشان است و پوستهايشان را مى‌گدازد». [٢١] پرهيزگاران از همه ميوه‌ها دارند، ولى اين مجرمان جز زقوم خوراكى ندارند، و امام باقر (ع) مى‌گويد

سپس ضربه‌اى به سر او كوفته مى‌شود كه بر اثر آن هفتاد هزار سال فرو مى‌افتد و به درخت زقوم مى‌رسد، و آن درختى است كه در اصل و ريشه جهنم روييده و شكوفه‌هاى آن همچون سرهاى شياطين است، و بر آن هفتاد هزار شاخه‌