تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٤ - شرح آيات

درجات بالاى بهشت دريافت خواهد كرد، و آن كس كه به سنگينى ذره‌اى بدى كرده باشد، جزاى آن را در دركات آتش دريافت مى‌كند.

[٢٠] كتاب پروردگار حكيم ما انسان را در غم و اندوهى از كارش باقى نمى‌گذارد، بلكه سببهاى كفر را براى او آشكار مى‌سازد و علاج آنها را بيان مى‌كند، تا پس از اين بيان ديگر براى هيچ كس حجتى باقى نماند، و از آن روى چنين است كه آتش دوزخ امرى عظيم است، پس چگونه ممكن است پروردگار بخشنده مهربان بنده خود را در آن بگذارد در صورتى كه حجت را بر او تمام نكرده باشد؟

وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ و در آن روز كافران بر آتش عرضه مى‌شوند.

در آن جا كه آتش آماده استقبال از فوجهاى كافران و نافرمانان با زبانه‌هاى ملتهب بالا رونده و شهيقهاى گسترده‌اى است كه ميليونها را مى‌بلعد، و در آن جا كه حقايق آشكار مى‌شود، غفلت و بهانه و اهمال وجود ندارد، در آن جا كلمه حقى به آنان گفته مى‌شود كه در دنيا از آن آگاهى داشتند و آن را پشت گوش انداختند، و به ايشان مى‌گويند كه به عذرهايى متشبث نشوند كه هيچ كارى از آنها بر نمى‌آيد.

أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِي حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ‌ خوشيهايتان را در زندگى دنيا به تمامى مصرف كرديد و از آن بهره‌مند شديد،/ ١٦٠ و همين سبب مستقيم بدبختى امروزشان است. وقت و قدرت و آسايش و نعمتهاى ديگر ذخيره‌اى از انسان براى روز حساب است، پس هر كه آنها را به شتاب براى بهره‌بردارى عاجل در دنيا مصرف كرده باشد، ديگر براى روزى كه به آن نياز دارد چيزى باقى نمى‌ماند! خوشبخت كسى است كه از آنچه در اختيار دارد مقدارى براى زندگى جاودانى خويش باقى نگاه دارد، و وقت و نيروى خويش را ميان تلاش براى دنيا و عمل براى آخرت تقسيم كند، و تمام همّ او آن نباشد كه از همه آنچه در تصرف دارد در دنيا بهره‌مند شود كه در اين صورت مثل او همچون مثل جوانى است كه تمام‌