تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - شرح آيات

آگاه مى‌شويم، پس در آن شك نيست كه گزينشهاى روزانه سخت‌تر در راه خدا، همان چيزى است كه اراده عمّار را به آنجا رسانيد كه در پايان خط دشوار را براى خود اختيار كند، در صورتى كه گزينشهاى ساده خطا، سبب اين شد كه آن ديگرى در برابر فتنه بزرگ گرفتار شكست بزرگ شود.

و فرعون با درباريان و سپاهيانش- كه آيات اين درس درباره آنان سخن گفت- از آن روى در فتنه بزرگ از پا در آمدند كه در برابر فتنه‌هاى كوچك شكست خورده بودند، و اين از مهمترين عبرتهايى است كه از سورة الدخان بهره ما مى‌شود.

شرح آيات

[١٣- ١٤] درس گذشته به ساختن تصوير كافرانى پايان پذيرفت كه پروردگار خود را براى آن مى‌خواندند كه عذاب را از ايشان دور كند و گمانشان آن بود كه خود از مؤمنان‌اند. در اين جا پروردگارمان تأكيد مى‌كند كه آنان دروغ مى‌گويند، مگر نذير و بيم دهنده را تكذيب نكردند؟ آرى، آنان در لحظه زندگى مى‌كنند، و چون عذاب را ديدند به پروردگارشان پناه بردند، و چون دعاشان به استجابت رسيد، سوگند خود را شكستند. آنان فرزندان زمان حاضرند، و از كسانى نيستند كه بصيرتى از مستقبل يا تجربه‌اى از ماضى داشته باشند.

أَنَّى لَهُمُ الذِّكْرى‌ آنان را چه كار با يادآورى و پند پذيرى! يعنى از ذكرى دورند و محال است كه به آن برسند، بدان سبب كه در هنگام نپذيرفتن ايمان پيش از عذاب، اين نپذيرفتن ايشان منطقى نبود، و نمى‌گفتند كه رسول خدا در بيان حق و دعوت به خدا كوتاهى مى‌كند يا حتى نمى‌گفتند كه اين امر براى ايشان غامض است.

وَ قَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مُبِينٌ‌ در صورتى كه فرستاده‌اى امين به نزد ايشان آمده بود.

/ ٢٩ ولى فرمان او نبردند.