تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٩ - شرح آيات

پيدا نكرده است.

پس عوارضى كه به شيرهاى دنيا آسيب مى‌رساند، در آن جا وجود ندارد، و ما اين را مى‌دانيم كه شراب يك نوشيدنى است كه كار خوراك را مى‌كند، يا خوراكى تكاملى يافته است كه به صورت شربتى گوارا در آمده است، ولى گاه به سبب سرعت جذب شدن جرثومه‌هاى گوناگون به آن تغيير پيدا مى‌كند. ولى آخرت با جرثومه‌ها مقاومت مى‌كند، پس شير خوراك گوارايى مى‌شود كه هدف آن به وجود آوردن نيرو در بدن بهشتيان است.

/ ٢٣٤ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ‌ و نهرهايى از شراب براى لذت بردن نوشندگان، كه از نوشيدن آن لذت مى‌برند، و از آن و عاقبت آن آزارى نمى‌بينند، بر خلاف شراب دنيا كه خالى از تلخى و مستى و سردرد نيست، پس چون آن را بنوشند، نشاط و سر زندگى ايشان افزايش پيدا مى‌كند.

وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى‌ و نهرهايى از عسل پالوده شده.

خالص و تهى شده از موم و كف و خاشاك و هر چه از ارزش آن مى‌كاهد، و از همه عيوبى كه در عسل دنيا ممكن است وجود داشته باشد، پس آن براى اهل بهشت عنوان يك شيرينى دارد كه آن را مى‌چشند و از آن لذت مى‌برند. مگر نه اين است كه شخص پس از خوردن غذا ميل به شيرينى مى‌كند؟

اين انهار بدين گونه در بهشت روانند و شادى و سرور و اطمينان را در جانهاى اهل بهشت بر مى‌انگيزند تا چنان شود كه در وجود آنان ترس از گرسنگى در آينده يا آزمندى به خوراك در زمان حاضر پيدا نشود. آيا كسى كه در كنار آب گواراى فرات منزل داشته باشد، از عطش بيم دارد يا حرص نگاه داشتن آب در مخزن براى آينده به خاطرش خطور مى‌كند؟ هرگز. اهل بهشت چنين‌اند و خدا در جانهاى ايشان بى نيازى از آنچه را كه با چشمانشان از وفور نعمت مى‌بينند، بر مى‌انگيزد.

وَ لَهُمْ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ‌ و براى ايشان از همه گونه ميوه‌ها در آنجا