تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٤ - شرح آيات

خود پسندى باشد.

فَضْلًا مِنْ رَبِّكَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌ و اين فضل و بخششى از پروردگار تو و پيروزى و رستگارى بزرگى است.

بدون اين فضل الاهى بشر هرگز پيروز و رستگار نخواهد شد، و از عذاب نخواهد رست، و در حديث قدسى آمده است كه خداى عزّ و جلّ گفت

«عمل كنندگان به اعمال نبايد اتكال بر اعمال خود داشته باشند، پس اگر تلاش كنند و نفسهاى خود را به رنج و زحمت بيندازند و عمرهاى خويش را در عبادت من بگذرانند، مقصرند و به آنچه از كرامت من خواستارند از نعيم در باغهاى بهشتم، و درجات بالاى در پناه من بودن، نخواهند رسيد، ولى به رحمت من خواهند رسيد، و به فضل من مى‌توانند اميدوار باشند، و به حسن ظن من مطمئن شوند، پس رحمت من در چنان وقتى به آنان خواهد رسيد، و رضوان و آمرزش را به ايشان خواهد رساند، و بخشايش من به پاكان آنها همچون لباسى پوشانده شود و خداوند پاك مى‌گرداند هر كه را كه بخواهد و خدا شنواى آگاه است.»، [٣٢] و حتى انبياء و اوليا نيز به فضل خدا به بهشت در مى‌آيند، و اعمال صالح ايشان برخاسته از فضلى از خدا بر ايشان است، مگر پروردگار ما خطاب به سيد و آقاى بشر محمد بن عبد اللَّه (ص) نگفته است كه إِنَّ فَضْلَهُ كانَ عَلَيْكَ كَبِيراً فضل او بر تو بسيار و بزرگ بوده است»؟ [٣٣] [٥٨] و پيش از آن كه پروردگارمان سورة الدخان را به پايان برساند، كتاب كريم خود را توصيف كرده كه عبارت از برنامه و روشى است كه انسان به وسيله آن به درجه تقوى و سپس به بهشت مى‌رسد، و در نتيجه فضلى از خدا است كه به وسيله آن هر كس را كه از آن پند پذيرد و از آيات روشن آن پيروى كند، از آتش نجات مى‌دهد.

فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ‌ پس آن را به زبان تو در