تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧١ - شرح آيات

واجب شد، پس گفت أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ‌ آنان همدمان آتشند و جاودان در آن مى‌مانند».

[٣٤] آيا كسانى كه به رسالت كافر شدند و به آن ادامه دادند مى‌توانند توبه كنند؟ هرگز ...

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ‌ كسانى كه كفر ورزيدند و از رفتن مردمان به راه خدا جلو گرفتند.

ظاهرا بزرگترين سدّ و جلوگيرى بازداشتن مردم از جهاد بوده باشد، و لو با صادر كردن فرمانهاى سلطنتى كه در حقايق تزوير مى‌كند و آيات را مورد تحريف قرار مى‌دهد و واقع فاسد را خوب و پسنديده جلوه‌گر مى‌سازد.

ثُمَّ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ‌ و سپس با كافرى از دنيا رفتند، خدا هرگز آنان را نخواهد بخشيد.

آرى، اين كسان كه راه خدا را مى‌بندند، و چنان گمان دارند كه هر چه زودتر به خدا توبه خواهند كرد و به او باز خواهند گشت، يا اين كه گناهان خود را سبك مى‌شمارند، يا چنان مى‌پندارند كه از راهيافتگان‌اند.

/ ٢٧٣ [٣٥] صلابت و استحكام جبهه داخلى شرط اساسى پيروزى است، و سياق متوجه به مؤمنان مى‌شود و به آنان فرمان مى‌دهد كه- پس از طاعت- به مقاومت در برابر تبليغات، پس از متراكم شدن دشواريها برخيزند، چه مقصود آنان از صلح و سلام تسليم شدن و تحقير ديدن است.

فَلا تَهِنُوا پس زبون و سست نشويد.

از شكست مهراسيد، و از دشمن ترس نداشته باشيد، هر چند شماره و وسايل جنگ ايشان از شما بيشتر باشد.

وَ تَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ‌ كه به صلح دعوت كنيد.

پس اولين كس مباشيد كه در ميان دو گروه در حال جنگ گروه ديگر را به صلح دعوت مى‌كند، و از مرگ و شكست بيم دارد.

وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ‌ در صورتى كه برترى با شماست.»