تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٩ - شرح آيات

فرا مى‌گيرد كه آن را وسيله برتريجويى نسبت به ديگر مردمان و كسب شهرت و ثروت و سلطه قرار مى‌دهند.

[١٨] و براى اين كه قرآن مانعى نفسى براى آن پديد آورد كه انسان پيش از آن كه تزكيه نفس كند مدعى ايمان شود و به دروغ خود را مؤمن معرفى كند، يا بخواهد به نام ايمان از مردمان شهرت يا مالى به كلاهبردارى به دست آورد، خدا ما را از خود بر حذر مى‌دارد و يادآورى مى‌كند كه علم او بر هر چيز محيط است.

إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ‌ خدا پنهان و غيب آسمانها و زمين را مى‌داند و آنچه را كه مى‌كنيد مى‌بيند.

پس اعمال وزنى به اندازه اخلاصى دارند كه در پرداختن به آنها وجود داشته است ... و با اين آيه سورة الحجرات پايان مى‌پذيرد كه مسلمانان امروز پيش از مسلمانان هر زمان به فهميدن آن نياز دارند، و مخصوصا پيشتازى رسالتى است كه در آن نيز حميت جاهليت، هر چند به رنگهايى تازه همچون حزب بازى و تفاخر راه يافته است، و از خداوند مسئلت داريم كه ما را از شرهاى نفوس خودمان محفوظ دارد، و دينمان را از هر آلودگى و شايبه شرك يا ظلم يا نفاق پاك سازد.