تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٨ - شرح آيات

مى‌نهادند) كه با بارهاى سنگين و عايله نزد تو آمده‌ايم و همچون طايفه بنو فلان به جنگ با تو نپرداختيم، پس چيزى از صدقه به ما بده، و چنين بود كه آيه‌ قالَتِ الْأَعْرابُ‌ نازل شد. [١١٧] قُلْ أَ تُعَلِّمُونَ اللَّهَ بِدِينِكُمْ‌ آيا شما مى‌خواهيد خدا را از دين خود با خبر سازيد.

و بگوييد كه شما مؤمنان حقيقى هستيد؟

وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ‌ و خدا آنچه را كه در آسمانها و در زمين است مى‌داند و به هر چيز علم دارد.

[١٧] ايمان نعمتى بزرگ است كه هيچ نعمت با آن برابر نيست، و هنگامى كه آدمى جان و نفس خود را پاك كند و آن را به تقوا پرورش دهد، و براى ديدن حقايق به تلاش بپردازد، در اين هنگام خدا براى قلب او تجلّى پيدا مى‌كند و او خدا را به نور ايمان مى‌بيند و همه چيز را به نور خدا.

يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ‌ اسلام آوردن خود را بر تو منّت مى‌نهند، بگو اسلامتان را بر من منت منهيد.

بدان سبب كه اگر اسلام براى رسيدن آنان به هدفى مادّى صورت گرفته، پس به خاطر مصلحت ايشان بوده است و موجب منّت نمى‌شود، و اگر خالصانه براى خدا بوده، در اين صورت خدا به ايمان بر ايشان منّت مى‌نهد و به آنچه پس از ايمان نصيب ايشان مى‌شود.

/ ٤٤٤ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌ بگو

خدا بر شما به آن منّت مى‌گذارد كه شما را به ايمان هدايت كرد، اگر راستگو باشيد.

يعنى به دروغ مدّعى ايمان آوردن نشده باشيد، و چنان مى‌نمايد كه سياق به قصه بنى اسد پيش از اين ياد شده مربوط مى‌شود، هر چند همه مدّعيان ايمان را