تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٢ - زمينه كلى سوره

هنگام كه خدا از طريق فرستادگانش به ايشان بيم مى‌دهد، از آنها دورى مى‌جويند؟

شايد مهمترين قضيه‌اى كه در قرآن مورد بحث قرار گرفته، همين قضيه باشد، چه بدون رسيدگى و تحقيق درباره آن انسان به دانش و فرزانگى نخواهد رسيد.

و پرسش چنين است: چه حجابهايى است كه چشمان خلق را مى‌پوشاند و آنان را از ديدن اين حقايق محروم مى‌سازد؟

/ ١١٨ شماره آنها زياد است و شايد سياق در سوره احقاف با تمركز بخشيدن به بعضى از آنها، همچون در ديگر سوره‌ها، بتواند به اين پرسش پاسخ دهد.

اولا: شرك است كه با خواندن مردمان به سوى غير خدا صورت مى‌گيرد، و قرآن در اين مورد پرسشى طرح مى‌كند و مى‌گويد: آيا آنچه به آن دعوت مى‌كنند، چيزى از زمين آفريده، يا سهمى در گرداندن آسمانها داشته است؟

هرگز ... و سپس شركا تا روز قيامت دعوت آنان را اجابت نمى‌كنند، و در روز حشر دشمن ايشان خواهند بود.

ثانيا: بار كردن تهمتها (و احكام ساختگى و باطل) بر رسالتها و رسولان، كه مردمان را از شناخت حقيقت آنان محجوب نگاه مى‌دارد، پس به تهمت و افترا مى‌گويند كه آنها سحر است.

چگونه مى‌تواند كسى افترا بزند در صورتى كه قدرت خدا محيط بر هر مفترى است، و او بر هر چيز علم دارد، و بر راستى رسالت گواه؟! و اين رسول نوخاسته و بى سابقه نبود و خدا پيش از او پيامبران پيشين را به رسالت مبعوث كرده بود، و سپس كار رسول منحصر به ابلاغ پيام است، و بعضى از علماى بنى اسراييل به صدق او گواهى داده‌اند، در صورتى كه نادانان در برابر او به استكبار برخاستند، و گاه رشك و كينه و تعصب در برابر صاحب دعوت سبب كفر ورزيدن به رسالت مى‌شود، ولى چرا بايد انسان نفس خود را از حق به سبب ايستار شخصى خود نسبت به كسى كه او را به آن رسالت دعوت مى‌كند محروم سازد؟ و اساسا: چرا انسان با