تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨١ - شرح آيات

/ ٣٨١ هدف اين آيه و نصوص دينى ديگر آن بوده است كه فاسقان را از مجتمع اسلامى جدا نگاه دارد و از اندازه سهيم بودن ايشان در امور اجتماعى بكاهد، و چون مسلمانان از عمل كردن به خبرهاى فاسقان خوددارى كردند، آنان را از دخالت در امور قضايى و خبر رسانى و گواهى دادن در محاكم و بعضى از كارهاى ديگر محروم ساختند.

قرطبى مفسر معروف در اين جا نصّى را از ابن العربى نقل مى‌كند. كه خوب است به آن گوش دهيم

مايه شگفتى است كه شافعى و همانندان او امانت فاسق را مجاز شمرده‌اند، و چگونه ممكن است كسى كه به اندازه سپردن يك حبّه از مال به او نمى‌توان ايمن بود، براى سپردن يك قنطار دين به دست او مورد اطمينان باشد؟ و سبب آن اين بود كه واليانى كه مردم در پشت سر ايشان نماز مى‌گذاشتند، از لحاظ دينى فاسد بودند، و امكان ترك كردن نماز به امامت ايشان وجود نداشت، و برانداختن ايشان نيز امكان نداشت، با ايشان و به امامت آنان نماز مى‌گذاشتند (و اضافه كرده است كه) بعضى از مردم كه بنا بر تقيه به امامت ايشان نماز مى‌گذاشتند، اين نمازها را اعاده مى‌كردند، و بعضى ديگر همان را نماز خود به حساب مى‌آوردند. و من اعاده نماز را واجب نمى‌دانم و مى‌گويم كه بر هيچ كس روا نيست كه نماز گذاشتن در پشت سر امامى را كه مورد پسند او نيست ترك كند ولى بايد آن را به صورت محرمانه اعاده كند و در نزد ديگران چنين نكند. [١٨] وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ‌ ولى خدا ايمان را مورد محبّت شما قرار داد، و آن را در دلهاتان آراست، و كفر و فسوق و عصيان را در نظر شما ناخوش و ناپسند قرار داد.

رسالت نعمت و فضل است، و فهم اين حقيقت ما را بر آن مى‌دارد كه از آن‌