تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٥ - رهنمودهايى از آيات

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِ‌ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چنان صوت خود را بلند مكنيد كه بالاتر از صوت پيامبر باشد،» و آيات مشتمل بر اين احكام است

اولا: هنگامى كه با رسول سخن مى‌گوييد، براى احترام گذاشتن به او صداهاى خود را پايين آوريد، و نيز براى وحيى كه محتمل است بر او نازل شود ...

و اين رفتار مهذّب و پسنديده منعكس كننده احترامى است كه امت اسلامى براى رسول و مقام رهبرى قايل است و همين احترام سهمى در روان كردن مقررات به صورتى آسان و بى تكلف و از طريق عامل محركى در درون جان شخص مؤمن مى‌شود.

ثانيا: آنان با رسول درباره فرمانى كه به ايشان مى‌دهد به مجادله بر نمى‌خيزند، و همين مجادله است كه بزرگترين عامل بلند كردن بانگ در نزد رسول به شمار مى‌رود، و با او به مجادله‌اى كه سبب آزارش شود اقدام نمى‌كنند.

ثالثا: هنگامى كه درباره امرى داورى مى‌كند، به آن تسليم مى‌شوند و به معارضه بانگ خود را بلند نمى‌كنند.

مفسران در اسباب نزول اين آيه‌ها موارد مختلفى را نقل كرده‌اند كه با همه اين احكام مطابقت دارد، و شايد مقصود ايشان تأويل آيه‌ها و تطبيق آنها با اين موارد بوده است.

در تفسير على بن ابراهيم آمده است كه: آن در مورد هيئت اعزامى بنى تميم آمده است كه چون به خانه او آمدند مقابل حجره او ايستادند و ندا كردند كه

اى محمد به نزد ما بيرون آى، و چون رسول اللَّه بيرون آمد و به راه افتاد، در راه رفتن بر او پيشى گرفتند، و در مكالمه به صوتى بلندتر از صوت او با وى سخن مى‌گفتند و هر يك مى‌گفتند: يا محمّد (يا محمد) در فلان مورد چه مى‌گويى، پس خدا اين‌