تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٣ - شرح آيات

نيامده، وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى‌ و نهرهايى از عسل پالوده» كه از شكم زنبورهاى عسل بيرون نيامده، وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ‌ و نهرهايى از شراب كه به نوشندگان آنها لذت مى‌بخشد» و مردانى با پاهاى خود انگورهاى آن را نفشرده‌اند؛ و چون آرزوى خوراك پيدا كنند، مرغان سفيدى به نزد ايشان مى‌آيند و بالهاى خود را بالا نگاه مى‌دارند، و از زير بالهاى آن مرغان هر نوع خوراكى را كه دوست داشته باشند، نشسته يا به جايى تكيه كرده، بر مى‌گيرند و مى‌خورند، و چون هوس ميوه كنند، شاخه‌هاى ميوه‌هاى گوناگون در برابر آنها ظاهر مى‌شود و از هر كدام كه دوست داشته باشند آن را از درخت مى‌چينند و مى‌خورند، و گفت الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ فرشتگان از هر در بر آنان وارد مى‌شوند (و مى‌گويند) سلام بر شما به صبرى كه كرديد و چه خوب است آن سراى». [١٣] و طبيعت پرهيزگاران در بهشت با طبيعتى كه در دنيا داشتند، اختلاف فراوان دارد.

همانا بهشتيان افرادى هستند امرد و بى مو، چشمانشان سرمه كشيده، بر سرهايشان تاج، در گردنهايشان گردنبند و در دستهايشان دستبند و در انگشتانشان انگشترى است، مرفه و شادمان و ارجمندند. به هر يك از ايشان نيروى صد مرد در خوردن و آشاميدن و شهوت و جماع داده مى‌شود. نيروى غذايش به اندازه نيروى خوراك و نوشاك صد تن است. تا چهل سال لذت غذايش را حس مى‌كند و لذت شامى را كه مى‌خورد به اندازه چهل سال است. خداوند صورتهايشان را لباس رو تنهايشان را حرير سفيد با زيور زرد و لباس سبز پوشانده است».

بهشتيان زنده‌اند و هرگز نمى‌ميرند، بيدارند و هرگز نمى‌خوابند، توانگرند و هرگز فقير نمى‌شوند، شادند و هرگز اندوهگين نمى‌شوند، مى‌خندند و هرگز گريان نمى‌شوند، محترمند و هرگز بى قرارى و خوارى نمى‌بينند، مزاح مى‌كنند و هرگز