تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٣١ - استدلال به حديث عروه بارقى جهت صحت بيع فضولى

خريدش را به بيانى كه آنرا از فضولى بودن خارج كند بتوان توجيه نمود.

شرح مطلوب‌

قوله: بل فى التذكره نسبها الى علمائنا: ضمير مفعولى در « نسبها » به صحت عقد فضولى راجع است.

قوله: الّا انه ذكر عقيب ذلك: ضمير منصوبى در « انّه » و ضمير مرفوعى در « ذكر » به مرحوم علامه راجع بوده و مشار اليه « ذلك » نسبت صحت فضولى به علماء اماميه مى‌باشد.

قوله: عن العمانى: مقصود ابن ابى عقيل مى‌باشد.

قوله: و حكيت عن الاسكافى: ضمير نائب فاعلى در « حكيت » به صحت عقد فضولى راجع بوده و مراد از « اسكافى » ابن جنيد مى‌باشد.

قوله: و استقر عليها: ضمير مجرورى در « عليها » به صحت عقد فضولى عود مى‌كند.

قوله: عدا فخر الدين: مقصود فخر المحققين بوده كه فرزند برومند مرحوم علّامه حلى و صاحب كتاب ايضاح الفوائد فى شرح القواعد مى‌باشد.

قوله: و بعض متأخرى المحدثين: همچون مرحوم بحرانى صاحب حدائق.

قوله: لانّ خلوه عن اذن المالك: ضمير در « خلوّه » به عقد فضولى راجع است.

قوله: و توقفه عليه: ضمير در « توقفه » به ترتب الاثر و در « عليه » به رضا راجع است.

قوله: و حيث لا دليل عليه: ضمير در « عليه » به اشتراط سبق الاذن راجع است.

قوله: خرج منه: ضمير در « منه » به عموم راجع است.

قوله: و يكتفى فى اثباتها: يعنى فى اثبات اهلية العاقد.

قوله: و قد اشتهر الاستدلال عليه: ضمير در « عليه » به عقد فضولى راجع بوده‌