٣٦٩٧.امام صادق عليه السلام ـ به مردى كه در مرگ فرزندش سخت بيتابى مى كردـ : اى مرد ! تو در مصيبت كوچك بيتابى مى كنى و از مصيبت بزرگ غافلى ! اگر براى آن جايى كه فرزندت رفت ، آماده بودى هرگز براى او بيتابى نمى كردى . مصيبت آماده نشدن تو براى آن روز بزرگتر از مصيبت فرزند توست .

١١٤٢ استرجاع [١] در هنگام مصيبت

«و قطعا شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كاهش اموال و نفوس و محصولات بيازماييم و شكيبايان را نويد ده . همانان كه چون مصيبتى بديشان رسد گويند : ما از خداييم و به سوى او باز مى گرديم» .

٣٦٩٨.امام صادق عليه السلام : به هركس در هنگام مصيبت، استرجاع الهام شود ، بهشت بر او واجب گردد .

١١٤٣ ادب مصيبت ديده

٣٦٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شيون كردن ، كار جاهليّت است .

٣٧٠٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پوشيده داشتن مصيبت ها و بيماريها و دادن صدقه ، از گنجهاى نيكى است .

٣٧٠١.عايشه : هنگامى كه ابراهيم درگــذشـت پيامبر صلى الله عليه و آله چندان گريست كه اشكهايش بر محاسنش جارى گشت . عرض شد : اى رسول خدا ! شما از گريستن نهى مى كنيد و خود مى گرييد ؟ فرمود : اين گريه نيست ، بلكه ترحّم است ، و هركه رحم نكند ، به او رحم نمى شود .

٣٧٠٢.ابو هريره : يكى از افراد خاندان رسول خدا صلى الله عليه و آله در گذشت . زنها جمع شده و بر او مى گريستند ؛ كه عمر برخاست و آنان را از گريه نهى كرد و متفرقشان ساخت ؛ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : اى عمر ! رهايشان كن ؛ زيرا چشم ، اشك ريز و دل ، داغدار و مصيبتشان تازه است .

٣٧٠٣.امام على عليه السلام : از پيامبر خـدا صلى الله عليه و آله : دو صـدايند كـه نـفرين شده اند و خداوند از آنها نفرت دارد : آه و فغان كردن به هنگام مصيبت و صداهاى هنگام (سرمستى از) نعمت ؛ يعنى نوحه كردن و آواز خواندن .

ر . ك : عنوان ٦٥ «بيتابى» .

١١٤٤ آنچه مصيبت ها را آسان مى كند

٣٧٠٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه از دنيا دل بركنَد ، مصيبتها بر او آسان گردد .

٣٧٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هـر كه بـرايش مصيبتى بـزرگ پيش آيـد ، مصيبتى را كه از رحلت من به او مى رسد ياد كند ؛ در اين صورت مصيبتش بروى آسان خواهد شد .

٣٧٠٦.امام على عليه السلام : از مـردن و روزِ بـيرون آمـدنتان از گـورها و ايستادنتان در پيشگاه خداوند عز و جل بسيار ياد كنيد ، تا مصيبتها بر شما آسان شود .

٣٧٠٧.امام صادق عليه السلام ـ در هنگام مصيبتـ : خداى را سپاس كه مصيبت مرا در دينم قرار نداد ، خداى را سپاس كه اگر مى خواست مصيبتم از اين هم بزرگتر مى شد ، خداى را بر امرى سپاس كه او خواست بشود و شد .

٣٧٠٨.امام صادق عليه السلام : هرگاه كسى بميرد ، خـداوند فـرشته اى را به سوى ناراحت ترين عضو خانواده او مى فرستد . پس بر قلب او دستى مى كشد و سوز و گداز غم را از ياد او مى برد و اگر چنين نبود ، دنيا آباد نمى شد .

١١٤٥ شاد شدن از مصيبت ديگران

٣٧٠٩.امام صادق عليه السلام : هر كه از مصيبتى كـه بـه برادرش مـى رسد شاد شود ، از دنيا نرود تا آن كه خود گرفتار گردد .

ر . ك : عنوان ٢٧٧ «تسليت» .

٢٤٤

صدا

١١٤٦ نهى از بلند كردن صدا

«در راه رفتنت معتدل باش و صدايت را آهسته ساز، كه زشت ترين صداها صداى خران است» .

٣٧١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند صداى آهسته را دوست دارد و از صداى بلند نفرت دارد .

٣٧١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش بـه ابوذرـ : اى ابـوذر ! هـنگام تشييع جنازه ها و هنگام جنگ و وقتى قرآن خوانده مى شود ، صدايت را پايين بياور .

٣٧١٢.امام على عليه السلام : سه چيز از نشان رادمردى است : پايين انداختن نگاه ، پايين آوردن صدا و اعتدال در راه رفتن .

[١] به زبان آوردن آيه : «انا للّه و انا اليه راجعون» .