١٣٨٤.امام صادق عليه السلام : اين خانه اى است كه خداوند خلق خود را به وسيله آن به پرستش واداشته تا با حضور در آن فرمانبرى آنان را بيازمايد . از اين رو آنها را به بزرگداشت و زيارت آن تشويق فرموده و آن را جايگاه پيامبران و قبله نمازگزارانش كرده است . اين خانه شاخه اى از رضوان و خشنودى خداست و راهى است كه به آمرزش او مى انجامد و بر بنياد كمال استوار و مركز عظمت است .

١٣٨٥.امام صادق عليه السلام : هيچ جايى نزد خداوند متعال محبوبتر از مسعى نيست ؛ زيرا كه هر گردنكش و متكبّرى در آن جا خوار و ذليل مى شود .

١٣٨٦.امام رضا عليه السلام : اگر بپرسد : چرا فرمان حجّ داده شده است ؟ در پاسخ گفته شود : علتش وارد شدن بر خداوند عز و جل و طلب فزونى از اوست ... به علاوه آگاه شدن از مسائل دينى و رساندن اخبار امامان عليهم السلامبه هر سو و ناحيه اى .

٤٤٤ فقرزدا بودن حجّ

١٣٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حجّ فقر و تهيدستى را از بين مى برد .

١٣٨٨.امام صادق عليه السلام : هر كس سه بار حجّ به جا آورد ، هرگز به فقر گرفتار نيايد .

١٣٨٩.امام صادق عليه السلام : نديده ام كه چيزى همانند مداومت بر زيارت اين خانه چنان سريع توانگرى آورد و فقر را بزدايد .

١٣٩٠.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به اسحاق بن عمّار كه عرض كرد : من خودمـ : آيا بر اين كار مصمّم هستى ؟ (اسحاق گويد :) عرض كردم : آرى . فرمود : اگر چنين كنى ، يقين داشته باش كه ثروتت زياد خواهد شد و تو را نويد توانگرى مى دهم .

٤٤٥ آنچه حجّ بدان كامل و تمام مى شود

«حجّ و عمره را براى خدا كامل گردانيد» .

١٣٩١.امام على عليه السلام : هرگاه به زيارت خانه خدا رفتيد ، با (زيارت) پيامبر خدا صلى الله عليه و آله حجّ خود را كامل كنيد ، كه ترك زيارت رسول خدا جفاى به اوست ؛ شما به اين كار فرمان داريد و حجّ خود را با زيارت قبورى كه خداوند حقّ و زيارت آنها را بر شما لازم كرده است ، كامل گردانيد و نزد اين قبرها روزى بطلبيد .

١٣٩٢.امام باقر عليه السلام : تماميت حجّ به ملاقات كردن با امام است .

١٣٩٣.امام باقر عليه السلام : مردم فرمان دارند كه بيايند و بر گرد اين سنگها بگردند و پس از آن نزد ما بيايند و نسبت به ما اظهار ولايت و دوستى كنند و هوادارى شان را از ما اعلام نمايند .

٤٤٦ عاقبت ترك حجّ

١٣٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس در رفتن حجّ چندان تعلّل ورزد تا مرگش فرا رسد ، خداوند او را در روز رستاخيز يهودى يا نصرانى برانگيزد .

١٣٩٥.امام على عليه السلام : هر كس حجّ را به سبب مشكل و نيازى دنيوى ترك كند ، تا زمانى كه حاجيان را نبيند (يعنى حاجيان از حجّ برگردند) نياز و مشكلش برطرف نشود .

٤٤٧ تعطيل كردن حجّ

«خداوند كعبه، بيت الحرام، را مايه قوام مردم قرار داد» .

١٣٩٦.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به عبدالرحمن كه به او عرض كرد : عدّه اىـ : دروغ مى گويند . اگر مردم اين كار را بكنند اين خانه به تعطيلى كشانده مى شود . همانا خداوند متعال اين خانه را مايه قوام كار مردم قرار داد .

٤٤٨ حاجيان واقعى كم هستند

١٣٩٧.عبد الرحمن بن كثير : با امام صادق عليه السلام به حجّ رفتم . هنگام عبور از راهى آن حضرت بر فراز كوهى رفت و از آن بالا به مردم نگريست و فرمود : چه بسيار است هياهو و چه اندكند حاجيان !.

٤٤٩ آداب حجّ گزار

«حجّ در ماههاى معيّنى است. هر كه در آن ماهها اين فريضه را ادا كند [ بداند كه ]در اثناى آن همبسترى و گناه و جدال [ روا ]نيست» .

١٣٩٨.امام باقر عليه السلام : كسى كه اين خانه را زيارت كند ، اگر سه خصلت در او نباشد ، ارزش ندارد : ورعى كه او را از معاصى خداوند متعال باز دارد ، حلمى كه با آن خشمش را مهار كند و خوشرفتارى با كسى كه با وى همنشينى و مصاحبت دارد .

٤٥٠ آداب احرام بستن

١٣٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس با مال حرام حجّ كند و بگويد : لبّيك اللهم لبّيك ، خداوند به او فرمايد : لا لبّيك و لا سعديك ، حَجّت از آنِ خودت باد !.

١٤٠٠.امام صادق عليه السلام : حجّ بر دو گونه است : حجّ براى خدا و حجّ براى مردم . كسى كه براى خدا حجّ گزارد خداوند بهشت را به او پاداش دهد و هر كه براى مردم حجّ رود پاداش و ثوابش در روز قيامت به عهده همان مردم است .

١٤٠١.مالك بن انس : سالى با امام صادق عليه السلام به حجّ رفتم . وقتى مركبش در محل احرام ايستاد هر چه سعى مى كرد لبيك بگويد صدايش در گلو بريده مى شد و نزديك بود از مركبش به زير افتد . عرض كردم : اى پسر رسول خدا ! لبيك بگو . بايد بگويى . فرمود : اى پسر ابى عامر ! چگونه جرأت كنم بگويم : لبيك اللهم لبيك . مى ترسم خداوند عز و جل در جوابم بگويد : لا لبّيك و لا سعديك ! !.

١٤٠٢.امام رضا عليه السلام : از آن رو مردم به احرام بستن فرمان داده شده اند كه پيش از وارد شدن به حرم خدا و حوزه امنيّت او دلهايشان خاشع گردد وبه هيچ چيز از اموردنيا و زيورها ولذّتهاى آن دل نبندند و در آن حال و وضعى كه دارند جدّى و كوشا باشند و آهنگ او كنند و با تمام وجود ، رو به سوى او آورند .