٢٣٥١.امام على عليه السلام : خداى سبحان ياد خويش را صيقل دهنده دلها قرار داده است ، گوشهاى سنگين شده دلها ، با ياد خدا شنوا مى شوند و چشمهاى ضعيف شده دلها ، به وسيله آن تيز و بينا مى گردند و دلهاى معاند و ستيزه گر ، با آن رام مى شود .

٢٣٥٢.امام على عليه السلام ـ در دعاـ : اى آن كه نامش داروست و يادش شِفا .

٢٣٥٣.امام على عليه السلام : ياد خدا ، كليد انس است .

٢٣٥٤.امام على عليه السلام : هر گاه ديدى كه خداوند سبحان تو را انيس ياد خود كرده است ، بى گمان دوستت دارد و هرگاه ديدى كه تو را با خلقش انيس كرده و از ياد خويش جدايت ساخته است ، بى گمان تو را ناخوش مى دارد.

٢٣٥٥.امام على عليه السلام : ياد خدا ، دور كننده شيطان است .

٢٣٥٦.امام على عليه السلام : ياد خدا سينه ها را صيقل مى دهد و دلـهـا را آرامش مى بخشد .

٢٣٥٧.امام على عليه السلام : ياد خدا شرح صدر مى بخشد .

٧٥٠ تشويق به يادآورى خدا در برخى جاهاى خاص

الف ـ هنگام رويارويى با دشمن

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! اگر به فوجى از دشمن برخورديد پايدارى كنيد و خدا را فراوان ياد نماييد ، باشد كه پيروز شويد» .

٢٣٥٨.امام على عليه السلام : هرگاه در جنگ با دشمن خود رو به رو شديد ، كمتر سخن بگوييد و بيشتر خداوند عز و جل را ياد كنيد .

ب ـ هنگام ورود به بازارها

٢٣٥٩.امام على عليه السلام : وقتى به بازار مى رويد و مردم سرگرم كارند خداوند عز و جل را بسيار يادآور شويد ؛ زيرا اين كار ، گناهان را مى زدايد و بر حسنات مى افزايد و در زمره غافلان نوشته نمى شويد .

ج ـ هنگام غم ، داورى و تقسيم

٢٣٦٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه اندوهى به تو دست داد خدا را به اندوه خود ياد آورى كن ، هرگاه خواستى داورى كنى خدا را به ياد زبان خود بياور و هرگاه خواستى چيزى را تقسيم كنى خدا را به دست خود ياد آورى كن .

د ـ هنگام خشم

٢٣٦١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرمود كه : اى پسر آدم ! در هنگام خشم به ياد من باش ، تا من نيز در هنگام خشم خود به ياد تو باشم و تو را با ديگران هلاك نگردانم .

ه ـ در تنهايى و هنگام لذّتها

٢٣٦٢.امام باقر عليه السلام : در تورات نوشته شده است : ... اى موسى ! ... در تنهاييها و هنگام شادىِ لذّتها و خوشيهايت مرا ياد كن ، تا در غفلتهايت به ياد تو باشم .

٧٥١ حقيقت ياد خدا

٢٣٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس خداوند عز و جل را فرمان برد ، خدا را ياد كرده است ، هرچند نماز خواندن و روزه گرفتن و قرآن خواندنش اندك باشد .

٢٣٦٤.امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «وياد خدا بزرگتر است» ـ : (مراد) به ياد خدا بودن در هنگام رو به رو شدن با حلال و حرام خدا است .

٢٣٦٥.امام صادق عليه السلام : ذِكر بر دو گونه است : ذِكر خالص ، كه با دل سازگار و همراه است و ذِكر بازدارنده ، كه ياد هر كس جز او را از دل مى زدايد .

٢٣٦٦.امام صادق عليه السلام : اگر به ياد خدا هستى ، اين را به آن سبب دان كه او به ياد توست ، او تو را ياد مى كند در حالى كه بى نياز از توست . پس ياد او از تو ، ارزشمندتر و خواستنى تر و كاملتر و زودتر است تا ياد تو از او ... بنابراين ، هر كه مى خواهد خداوند متعال را ياد كند ، بايد بداند كه اگر خداوند توفيق ياد خود را به ياد بنده نياورد ، بنده قادر به ذكر و ياد او نيست .

٢٣٦٧.امام رضا عليه السلام : هركه خدا را ياد كند و به ديدار او نشتابد خود را ريشخند كرده است .

٧٥٢ عوامل مداومت بر ذكر

٢٣٦٨.بحار الأنوار : در حديث معراج آمده است كه خداوند تبارك و تعالى فرمود : اى احمد ! بر ياد من مداومت كن . عرض كرد : پروردگارا ، چگونه ياد تو را مداومت بخشم ؟ فرمود : با خلوت گزينى از مردم و بيزارى از ترش و شيرين و تهى داشتن شكم و خانه ات از دنيا .

٢٣٦٩.امام على عليه السلام : هركه چيزى را دوست بدارد ، ياد آن ورد زبانش شود .

٧٥٣ بازدارندگان از ياد خدا

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! داراييها و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نكند و كسانى كه چنين كنند پس هم آنان زيانكارند» .

«همانا شيطان مى خواهد با شراب و قمار ميان شما دشمنى و كينه افكند و شما را از ياد خدا و نماز باز دارد . آيا بس مى كنيد؟» .

٢٣٧٠.امام على عليه السلام : در ميان گناهان (گناهى) سخت تر از پيروى شهوت نيست ، پس آن را فرمان نبريد كه شمارا از خدا غافل مى سازد .

٢٣٧١.امام على عليه السلام : هر چيزى كه از ياد خدا غافل كند ، در شمار مَيسر (قمار) است .

٢٣٧٢.امام على عليه السلام : هر آنچه كه از ياد خدا غافل كند ، از ابليس است .

٢٣٧٣.امام سجّاد عليه السلام : پُر خُورى و سستى اراده و مـستى سـيرى و قدرت ، از عوامل بازدارنده و كند كننده در عمل است و ذكر (خدا) را از ياد مى برد .