٢٦١٣.امام حسن عليه السلام : مؤمن چگونه مى تواند مؤمن باشد در حالى كه از قسمت خود ناخشنود باشد و منزلت و وضعيت خود را ناچيز شمارد با آن كه كه حاكم بر او (و تعيين كننده سرنوشتش) خداست ؟.

٢٦١٤.امام سجّاد عليه السلام : بالاترين درجه زهد پايين ترين درجه ورع است و بالاترين مرتبه ورع كمترين درجه يقين است و بالاترين درجه يقين پايين ترين درجه خرسندى (از خدا) است .

٢٦١٥.امام سجّاد عليه السلام : راضى بودن به قضاى ناخوشايندِ (خدا) ، از بالاترين درجات يقين است .

٢٦١٦.امام صادق عليه السلام : رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره هيچ رخداد و پيشامدى نمى گفت : «كاش جز اين اتفاق مى افتاد» .

٢٦١٧.امام صادق عليه السلام : سرآمد فرمانبرى از خدا ، خرسندى به كار خداست ، چه خوشايند بنده باشد چه ناخوشايند او .

٨٢١ آنچه خشنودى مى آورد

٢٦١٨.امام على عليه السلام : ريشه خرسندى ، حُسن اعتماد به خداست .

٢٦١٩.امام صادق عليه السلام : خداشناسترين مردم ، خشنودترين آنان به قضاى خداست .

٨٢٢ آثار خشنودى

٢٦٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خدا بنده اى را دوست بدارد مبتلايش گرداند ؛ اگر صبر كرد او را انتخاب مى كند و اگر خرسند بود او را براى خود بر مى گزيند .

٢٦٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به قسمت خدا راضى باش ، بى نيازترين مردم خواهى بود .

٢٦٢٢.امام على عليه السلام : خرسندى اندوه را مى برد .

٢٦٢٣.امام على عليه السلام : گواراترين زندگى را كسى دارد كه به آنچه خدا قسمت او كرده خرسند باشد .

٢٦٢٤.امام حسن عليه السلام : من براى كسى كه جز خشنودى (از خدا) در دلش خطور نكند ، ضمانت مى كنم كه خدا را بخواند و دعايش مستجاب شود .

٢٦٢٥.امام صادق عليه السلام : خوشى و آسايش در خشنودى و يقين است و غم و اندوه در شكّ و ناخشنودى .

٨٢٣ ثمره ناخشنودى

٢٦٢٦.امام صادق عليه السلام : هركه به آنچه خداوند عز و جل قـسـمت كـرده خرسند نباشد ، (در واقع) خداوند متعال را در قضايش متهم كرده است .

٢٦٢٧.امام صادق عليه السلام : قضاى خداوند در هر حال جارى مى شود ؛ بنابراين ، كسى كه به آن خرسند باشد اجر مى برد و كسى كه از آن ناخرسند باشد . خداوند اجرش را از بين مى برد .

ر . ك : قضا و قدر ، باب ١٥٢٠ .

١٦٥

خشنودى (٢) «خشنودى خداى سبحان»

٨٢٤ موجبات خشنودى خدا

«آيا كسى كه به راه خشنودى خدا مى رود ، همانند كسى است كه سزاوار خشم او شده و سرا و سرانجامش جهنّم است و چه بد سرانجامى است» .

ر . ك : آل عمران : آيه ١٥ و توبه : آيات ٢١ ، ١٠٩ و حديد : آيات ٢٠ ، ٢٧ و مائده : آيات ٢ ، ١٦ و فتح : آيه ٢٩ و حشر : آيه ٨ و محمّد : آيه ٢٨ .

٢٦٢٨.بحار الأنوار : روايت شده است كه موسى عليه السلام گفت : پروردگارا ! مرا به كارى راهنمايى كن كه هرگاه به آن عمل كنم ، خشنودى تورا به دست آورم . پس ، خداوند به او وحى فرمود كه : اى پور عمران ! همانا خشنودى من در ناخشنودى توست و تو طاقت اين را ندارى ... پس موسى عليه السلام گريه كنان به سجده افتاد و عرض كرد : پروردگارا ! تو مرا به افتخار سخن گفتن (با خودت) سرافراز كردى و پيش از من با هيچ بشرى سخن نگفتى و حالا مرا به كارى كه بدان سبب به خشنودى تو نايل آيم رهنمون نمى شوى ؟ پس ، خداوند به او وحى فرمود : همانا خشنودى من در خرسندى تو به قضاى من است .

٢٦٢٩.امام على عليه السلام : سه چيز است كه بنده را به خشنودى خدا مى رساند : استغفار زياد ، فروتنى و صدقه دادن زياد .

٢٦٣٠.امام على عليه السلام : هركه بدن خود را به زحمت (عبادت) اندازد ، پروردگارش را خشنود سازد و هركه بدن خود را به زحمت نيندازد پروردگارش را نافرمانى كرده باشد .