اخلاص براى خداوند و بزرگ داشت او، كه يگانه يكتاى بى‌شريك است و سلطنت جهان و ستايش جهانيان از آن اوست. سه، از ميان بردن هر گونه آزار نسبت به جامعه‌اى كه آن حضرت در آن مى‌زيست و سود رساندن به آن جامعه و دورى گزيدن از پليدى و فزون‌طلبى. بدين ترتيب روشن مى‌شود كه آيات نخستين سوره مدّثّر رمزى از چكيده حقايق اسلامى است كه اين نداى جهانى و آيين جاودانى بر آن استوار گشته است. اين حقايق عبارتند: از يگانه‌پرستى، ايمان به روز واپسين، تطهير دلها و پالايش جانها، و زدودنِ فساد و پليدى از چهره جامعه و تامين منافع مادى و معنوى انسانها.

محمّد ٦ به موجب اين فرمان الهى، دعوت خويش را از هشدارِ به نزديكان و خويشاوندانش آغاز كرد؛ چرا كه خداوند از او چنين خواسته بود:

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ. وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ.[١] خويشاوندان نزديك خود را بيم دِه. و بال [مهر و نرمى‌] خويش را براى كسانى از مومنان كه تو را پيروى كردند فرود آر.

در پى همين خطاب الهى بود كه خويشاوندان نزديك و «بَنى عبدِ مناف» را فراخواند و دعوت خويش را به آنان اعلام كرد. عبداللَّه بن حارث از ابن عباس آورده است، كه على (ع) درباره اين دعوت چنين فرمود:

چون آيه «وَ انْذِر عَشِيرتَكَ الْاقربينَ» نازل شد، رسول خدا آن را خواند و فرمود: پروردگارم، مرا فرموده تا خويشاوندان نزديك خود را بيم دهم، و اين كار بر من دشوار بود، تا آن كه جبرئيل گفت: اگر چنين نكنى پرودرگارت تو را عذاب خواهد كرد. اكنون تو، خوراكى آماده كن و فرزندان عبدالمطلب را فراخوان تا امر خدا را به آنان ابلاغ كنم. من چنين كردم. شمار آنان كه در اين دعوت گِرد آمده بودند چهل تن يا يكى بيش و كم بود. ابوطالب و حمزه و ابولهب نيز در ميان آنان بودند. چون غذا خوردند و ابولهب ديد كه آن خوراكِ اندك، همگان را كفايت كرد و چيزى هم از آن باقى ماند، گفت: محمد جادوگر است. در اين مجلس‌

[١] - شعرا، آيه ٢١٤- ٢١٥