أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنْتُمْ عَلَى‌ شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُم مِنْهَا كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ. وَلْتَكُن مِنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ. وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِن بَعْدِمَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ. يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّت وُجُوهُهُمْ أَكَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ. وَأَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ اللَّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ. تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالحَقِّ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعَالَمِينَ. وَللَّهِ مَا فِي السَّموَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ. كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلْنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْراً لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرَهُمُ الْفَاسِقُونَ.[١] اى مومنان! از خداوند، چنان كه سزاوار پروا از اوست؛ پروا كنيد و جز در مسلمانى، نميريد. و همگان به ريسمان خداوند بياويزيد و مَپَراكنيد، و نعمت‌هاى خداوند را بر خود، فراياد آوريد كه دشمنان (همديگر) بوديد و خداوند دل‌هاى شما را الفت داد و به نعمت او، با هم برادر شديد؛ و در لبه پرتگاهى از آتش بوديد كه شما را از آن رهانيد؛ بدين گونه خداوند آيات خود را براى شما روشن مى‌گويد، باشد كه شما راهياب گرديد. و بايد از ميان شما گروهى باشند كه (مردم را) به نيكى فرا مى‌خوانند و به كار شايسته فرمان مى‌دهند و از كار ناشايست باز مى‌دارند، و اينانند كه رستگارند. و مانند كسانى نباشيد كه پراكندند و پس از آن‌كه گواه‌ها براى آنان آمد، اختلاف كردند و آنان را عذابى سترگ خواهد بود. روزى كه چهره‌هايى سپيد و چهره‌هايى سياه مى‌گردد؛ امّا (به) آنان كه سيه رويند (مى‌گويند): آيا پس از ايمان آوردنتان، كفر ورزيديد؟ اينك براى كفرى كه ورزيده بوديد،

[١] - آل عمران، آيه ١٠٢- ١١٠