بركت؛ بلكه بارزترين مصداق آن بود كه خداى تبارك و تعالى به جامعه بشرى عطا فرمود. قرآن، نبوت، و رسالت او نيز بركت بود؛ بركتى كه در پرتو آن، انسان تولّدى دوباره يافت. خورشيدى بود كه در تاريك‌ترين روزگار درخشيد و با تابش خود عرصه‌هاى تاريك انديشه‌ها را روشنى داد و جامعه، كه «مرده‌اى متحرك» بود، در پرتو رسالت او در همين سراىِ دنيا، رستاخيزى معنوى يافت و انسانيّتِ متعالى نقاب از رخ برگرفت و جهان به عنوان زيباترين تجلّى خداوند تفسير شد. محمّد ٦، كه كليد گشايش گنجينه‌هاى بركت بود، با گشودن اين گنجينه‌ها، پاكيزه‌ها را حلال و پليديها را حرام، و بار گرانِ تكاليف سخت و دشوار را از دوش آدميان بنهاد، و غل و زنجير آداب و رسوم دست و پاگير را از آنها فرو نهاد و آدميان را به جايگاه كرامت و بزرگوارى راه نمود. به پيمودن راه خوشبختى- خوشبختى فرد و اجتماع- كه صراط «اسلام» است فراخواند؛ يعنى به آسايش جاويدان، كه همواره خوش زيستن و در زندگى خوش بودن و پس از مرگ نيز خوش بودن است، فراخواند. از اين رو، مكتب او نيز «مبارك» است:

كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبَابِ.[١] [اين قرآن‌] كتابى است فرخنده و با بركت كه آن را به سوى تو فرو فرستاديم تا در آيات آن بينديشند، و تا خردمندان پند گيرند.

[١] - ص، آيه ٢٩