جانِ من سهلست، جانِ جانم اوست‌		دردمند و خسته‌ام، درمانم اوست‌
هر كه درمان كرد مر جانِ مرا		بُرد گنج و دّرُو مرجانِ مرا
جمله گفتندش كه جانبازى كنيم‌		فهم گِرد آريم و انبازى كنيم‌
هر يكى از ما مسيحِ عالميست‌		هر الم را در كفِ ما مرهميست‌
«گر خدا خواهد» نگفتند از بَطَر		پس خدا بنمودشان عجز بشر

معالجه و درمانِ طبيبانِ پر ادّعا به سبب غرور و غفلت از حق، معكوس افتاد و به جاى تسكين الم و تخفيف مرض بر درد و رنج افزود و داروها بر خلاف خاصيّت خود عمل كرد، شاه بيدار دل مانند همه افراد بشر كه وقتى از اسباب ظاهرى نوميد مى‌شوند روى در عالم غيب و به درگاه خدا مى‌آورند، به مسجد رفت و از ميان جان زارى برآورد.

و از اين رو، دعاى‌اش به اجابت رسيد. نكته‌اى كه مولانا به اشارت بيان مى‌كند اين است كه «دعا» وقتى مؤثّر مى‌افتد كه دل با زبان همراه باشد و خلوص نيّت و بيچارگى سراپاى وجود آدمى را فراگيرد. شاه را در ميان گريه خواب فرو مى‌گيرد و گرهِ مشكل او در خواب گشوده مى‌گردد. پيرى به او وعده مى‌دهد، كه فردا غريبى، كه طبيب حاذق است فرا مى‌رسد و بيمار را علاج و درمان مى‌كند. شاه فردا روز، در منظره منتظر است؛ زيرا به وعده غيب اطمينان دارد. پيرى از دور بر شكل خيال پديد مى‌شود، ولى سيما و چهره او گواهى مى‌دهد كه مطلوب هموست. شاه ميهمان غيبى را پذيره مى‌كند. استقبال و پذيرايى به پايان مى‌رسد و شاه طبيب را به بالاى سر بيمار مى‌برد و او مانند طبيبان جسمانى تمام شرايط معاينه را رعايت مى‌كند و رنج او را بيمارى دل تشخيص مى‌دهد. و مى‌گويد آن طبيبان درد ناشناسِ مغرور، به جاى آبادانى، ويرانى كرده‌اند؛ چرا كه رنج و درد او را نشناخته‌اند. و جاهلانه با آن مواجه شده‌اند و به زعم و توهّم باطلِ خود، به درمان اقدام كرده‌اند. براى همين موجب افزونى بيمارى شده‌اند:

گفت هر دارو كه ايشان كرده‌اند		آن عمارت نيست، ويران كرده‌اند
بى خبر بودند از حالِ درون‌		استعيذُاللَّهَ ممّا يَفْتَرون‌
ديد رنج و كشف شد بر وى نهفت‌		ليك پنهان كرد و با سلطان نگفت‌
رنجش از صفرا و از سودا نبود		بوى هر هيزم پديد آيد ز دود