توضيح اين كه، چون پيدايش و حاصل آمدنِ «وِقاية (حفظ و نگهدارى) مانعِ بروز انگيزه‌ها و موجبات افراط (زياده‌روى و از حد گذراندن) و تفريط (كوتاهى ورزيدن و خوددارى بيش از اندازه) است، بنده سالك در همه تلاش‌ها و كوشش‌هاى خود بر صراط مستقيم خواهد بود و اين همان سلامت از كج‌روى و امانِ از فرو افتادن در مهلكه‌ها و جايگاه‌هاى خطرخيز و تباهى‌آور است. و همين گونه پيدايش هدايت و تحقق آن در وجود آدمى، مانع از گمراهى و دور افتادن وى از صراط مستقيم است. عبد سالك در پرتوِ اين هدايت به شاهراهى گام مى‌نهد كه پايان آن راه، حق است. و اين همان علم و آگاهى است كه محصول هدايت است. و همين گونه، پيدايش و حاصل آمدن قرب (نزديكى)، لازمه‌اش دست‌يابى به سعادت ابدى است. و عبد سالك در سايه همين قرب به غناى حقيقى و سلطنت ابدى مى‌رسد و اين همان غنيمتى است كه با هيچ غنيمت و بهره‌اى، برابر نيست. از اين رو، گويى امام (ع) خواسته‌هاى خود را در پيشگاه خداوند اين چنين طرح كرده است: بارخدايا! از تو خواهان حفظ و نگهدارى توام، كه لازمه‌اش سلامت از هر گزند و آفت است. و خواستار هدايت توام، كه لازمه آن، علم و آگاهى است و قربى را مى‌طلبم كه مايه غنيمت است؛ غنيمتى كه با هيچ‌چيز، برابر نيست. نكته اين كه، در مقام تعليل خواسته‌ها، «حفظ» را، به لحاظ معنا، در رديف «وقايه» قرار داده و سخن خود را به صورت شرط و جزا آورده است. مانند: «مَن يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ‌[١] هركس كار بدى كند

[١] - نساء، آيه ١٢٣