دهش‌هاى او، دل بست و به او، پيوست و از غير او، گسست. بارخدايا! اين تو بودى كه ما را آفريدى و هستىِ رازآلودى به ما بخشيدى. آرى، تنها تو بودى! و اكنون، اى خداىِ «وَهَّاب»؛ اى بسيار بخشنده، اين تو هستى كه از استغناى خود، بى‌نيازمان مى‌كنى و از بخشش‌هايت، وجودمان را چندان سرشار و لبريز، كه هيچ‌گاه احساس كاستى نكنيم و دست نياز به سوى خلق، نبريم و بر «درِ اربابِ بى‌مروّتِ دنيا» ننشينيم و با دنيادارانِ ناجوانمرد، هم‌صحبت نشويم و از اين «نودولتان»، «كين همه ناز از غلامِ ترك و استر مى‌كنند»، و هم‌نشينى‌شان جز تيرگى و سخت‌دلى نزايد، چيزى نخواهيم، كه: تويى وهّابِ مال و جز تو واهب/ تويى فعّالِ جود و جز تو فاعل (منوچهرى).

اين همه گفتيم ليك اندر بسيچ‌		بى‌عنايات خدا هيچيم، هيچ‌
بى‌عناياتِ حق و خاصانِ حق‌		گر مَلَك باشد، سياهستش ورق‌
اى خدا، اى فضل تو حاجت‌روا		با تو ياد هيچ‌كس نَبْود روا
اين قدر ارشاد تو بخشيده‌اى‌		تا بدين بس عيبِ ما پوشيده‌اى‌
قطره‌اى دانش كه بخشيدى ز پيش‌		متصل گردان به درياهاى خويش‌
قطره‌اى علمست اندر جانِ من‌		وارهانَش از هوا وز خاكِ تن‌
پيش از آنِ كين خاكها خَسفش كنند		پيش از آن كين بادها نَشفش كنند
گرچه چون نَشفش كند، تو قادرى‌		كَش ازيشان واسِتانى، واخرى‌
قطره‌اى كو در هوا شد يا كه ريخت‌		از خزينه قدرت تو كِى گريخت؟
گر درآيد در عدم يا صد عدم‌		چو بخوانيش، او كند از سر قَدم‌
صدهزاران ضدّ ضد را مى‌كُشد		بازشان حكم تو بيرون مى‌كَشد
از عدمها سوى هستى هر زمان‌		هست يا ربّ، كاروان در كاروان‌
خاصه هرشب جمله افكار و عُقول‌		نيست گردد غرق در بحر نُغول‌[١]

بارخدايا! با بخشش‌هاى خود از بخشش‌هاى ديگران؛ آن‌ها كه دهِش‌هاى خود را، به كدورتِ مِنّت، مى‌آلايند و حرمتِ آدمى را تباه مى‌سازند و تحقير مى‌كنند؛ همان‌ها كه شرارِ خَلْقِ تواند، بى‌نيازمان گردان، و به روزى بسنده خود، خشنودمان فرما. و دست‌

[١] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ١٨٧٨- ١٨٩٠.