وَعَذَابٍ.[١] و از بنده ما ايوب ياد كن آنگاه كه پروردگارش را ندا كرد كه شيطان به من رنج و عذاب داده است، وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَالْأَبصَارِ.[٢] و از بندگان توانمند و روشن بين ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب، ياد كن، وَاذْكُرْ إِسْماعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ هذَا ذِكْرٌ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنُ مَآبٍ.[٣] و از اسماعيل و الْيَسَع و ذوالكِفْلِ ياد كن و همه از نيكان بودند. اين [قرآن‌] پند و يادكَردى است، و پرهيزگاران را، سرانجامى، نيكوست. اين تعبيرها و تعبيرهايى از اين دست، مانند: «عَبْداً من عِبادِنا»،[٤] «إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ»،[٥] «لِعِبادِنَا الْمُرسَلينُ»،[٦] «وَسَلَامٌ عَلَى‌ عِبَادِهِ الَّذِينَ اصْطَفَى‌»،[٧] «إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ»[٨] و .... همگى، در قرآن كريم «ذكر جميل» و يادكَردِ نيك، پيامبران و مصلحان الهى است، كه در دشتستانِ تاريخ راه سپردند و قلّه‌آسا وجود خويش را افراشتند، تا جامعه انسانى را به پايگاه عزّت و ايمان برسانند. و همين طور يادكَردِ نيك مردان و زنانِ با ايمانى كه چون خورشيد تابيدند و گستره ذهن و دلهاى آدميان را به روشنايى ايمان روشن كردند و چراغ توحيد را در شبستان دل آنان افراختند. آرى، در قرآن كريم از زنان و مردانِ بسيارى به نيكى ياد شده است؛ زنان و مردانى كه با شنيدنِ پيامِ ايمان، گفتند:

رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّآتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ.[٩] پروردگارا! ما شنيديم فراخواننده‌اى به ايمان فرا مى‌خوانَد كه به پروردگار خود ايمان آوريد؛ و ايمان آورديم؛ پروردگارا، گناهان ما را بيامرز و از بدى ما درگذر و ما را با نيكان بميران.

[١] - همان، آيه ٤١

[٢] - همان، آيه ٤٥

[٣] - همان، آيه ٤٨- ٤٩

[٤] - كهف، آيه ٦٥

[٥] - صافات، آيه ٨١

[٦] - همان، آيه ١٧١

[٧] - نمل، آيه ٥٩

[٨] - يوسف، آيه ٢٤

[٩] - آل‌عمران، آيه ١٩٣