برخى از واقعيت‌هاى حيات انسانى منطبق نيستند؛ و از جهت سوم، فراگير و همه‌جانبه نيستند و به بخشى از ابعاد پرداخته‌اند؛ و از جهت چهارم نمى‌توانند تداوم شادكامى در حيات اخروى را تأمين كنند.

نتيجه اين كه براى تحقّق شادكامى بايد الگوى «زندگى موحّدانه» را- كه به معناى توحيدباورى (ايمان) و تنظيم زندگى بر اساس آن است- اجرا نمود. در اين الگو، شادكامى توسط خداوند، تقدير و تدبير مى‌شود؛ امّا تحقّق آن، به واكنش مناسب فرد بستگى دارد. از اين رو، فرد بايد «واقعيت‌هاى توحيدى» مربوط به شادكامى را بشناسد (واقعيت‌شناسى توحيدى) و خود و زندگى‌اش را با آن هماهنگ سازد (هماهنگ‌سازى با واقعيت‌هاى توحيدى). نتيجه آن مى‌شود كه زندگى، به طور كلّى، معنايى خدايى پيدا مى‌كند و فرد بر اساس آن، همه تقديرهاى خدا را به طور كلّى، خير ارزيابى مى‌كند و به رضامندى كلّى مى‌رسد. در ابعاد چهارگانه زندگى نيز، از سويى نسبت به نعمت‌ها «شكرگزار» و نسبت به بلاها «بردبار» مى‌گردد و از ديگر سو، نسبت به طاعت، «رغبت» پيدا مى‌كند و آن را «انجام» مى‌دهد و نسبت به معصيت، «كراهت» پيدا مى‌كند و آن را «ترك» مى‌نمايد. همچنين با رويكردى توحيدى، به لذّت مادى و معنوى با شرايط مشخّص شده آن مى‌پردازد و لذا نشاط را نيز تأمين مى‌كند. بدين سان، از تركيب رضامندى و نشاط با اجزاى آنها، احساس شادكامى تحقّق مى‌يابد. اين الگو مى‌تواند مورد استفاده برنامه‌ريزان براى افزايش شادكامى در جامعه قرار گيرد. همچنين تك‌موضوعات خُرد اين پژوهش و موضوعات پيرامونى آن مى‌تواند مسئله تحقيقات روان‌شناختى قرار گيرد و با تهيه مداخله‌ها، ساخت تست‌ها و مانند آن، ادبيات روان‌شناختى آن نيز تكميل گردد.

در پايان از:

آية الله محمدى رى‌شهرى (زيد عزه) كه با فراهم كردن فضاى آموزشى و پژوهشى آرام و مطمئن، زمينه انجام يافتن پژوهشهاى اسلامى- روان‌شناختى و تربيت پژوهشگر و دانشجو در اين حوزه را فراهم كرده‌اند؛

دكتر محمود گلزارى كه مسئوليت راهنمايى اين پژوهش را بر عهده داشتند و اين‌جانب را در انتخاب موضوع و جهتگيرى پژوهش يارى دادند؛

حجة الاسلام دكتر عبدالهادى مسعودى كه مشاور اسلامى طرح بودند و با اشراف كامل بر منابع اسلامى و آشنايى با روان‌شناسى، اين‌جانب را در بعد اسلامى پژوهش كمك نمودند؛

دكتر فريد براتى سده كه مشاور روان‌شناختى طرح بودند و با در اختيار قرار دادن منابع لازم، در آشناسازى اين جانب با موضوع، نقش بسيار مهمى داشتند؛