الگوى اسلامى شادكامى با رويكرد روان شناسى مثبت گرا - پسنديده، عباس - الصفحة ٩٤ - اختيار و شادكامى

به بيان ديگر، خداوند، وقوع فعلى را كه بدان امر كرده و عدم وقوع فعلى را كه از آن نهى كرده، اراده مى‌كند؛ ولى اراده او تشريعى است نه تكوينى و او تماميت علّت را به اراده و اختيار انسان واگذاشته است. از اين رو، انسان در افعال ارادى‌اش مختار خوانده مى‌شود؛ چون عامل اختيار در تحقّق فعل ارادى، اراده انسان است.[٣٨٢]

بنا بر اين، بر اساس تقدير الهى، انسان، مختار آفريده شده و نسبت به هيچ‌يك از دو سوى سعادت و شقاوت، مجبور نيست. از اين رو، تحقّق شادكامى، به فعاليت و تلاش فرد نيز بستگى دارد. آنچه در مبناى نخست به عنوان نقش توحيد در شادكامى گذشت، به هيچ عنوان، نفى كننده نقش انسان در آن نيست و نقش داشتن انسان به هيچ عنوان، نافى نقش يگانه خداوند متعال نيست. اين حقيقت كه همه امور را خداوند متعال تقدير كرده و تنظيم نموده است و انسان در اين قلمرو، اختيار دارد و ميدان انتخاب و عمل پيدا مى‌كند، در متون دينى به خوبى تبيين شده است.

[٣٨٢]. همان‌جا.