ثُمَّ أمضَى الامورَ عَلى قَضائِهِ وأجَّلَها إلى أجَلٍ مُسَمّى، قَضى فيها بِعَدلِهِ، وعَدَل فيها بِفَضلِهِ، وفَصَلَ فيها بِحُكمِهِ، وحَكمَ فيها بِعَدلِهِ.[٣٠٣]

با دانشت كارها را مقدّر نمودى و با عدالتت روزى‌ها را تقسيم كردى. دانشت در هر چيز نافذ است و ديدگان در شناخت (فهم) تو سرگردان اند .... پس [خداوند] چيزى از آفريدگان را به چيز ديگرى قياس نكرد و براى اقدام عليه آفريده‌اش از كسى يارى نخواست.

سپس كارها را بر اساس حكمش انجام داد و اجلشان را تعيين كرد. با دادگرى‌اش در باره آنها داورى نمود و با لطفش در باره آنها دادگرى كرد و با حكمش ميان آنها فيصله داد و در باره آنها به عدالت حكم كرد.

ايشان در دعاى ديگرى، خداوند را اين گونه سپاس مى‌گويد:

الحَمدُ للّهِ رِضى بِحُكمِ اللّهِ، شَهِدتُ أنَّ اللهَ قَسَمَ مَعايشَ عِبادِهِ بِالعَدلِ، وأخَذَ عَلى جَميعِ خَلقِهِ بِالفَضلِ، اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ، ولا تَفتِنّى بِما أعطَيتَهُم، ولا تَفتِنهُم بِما مَنَعتَنى، فَأَحسُدَ خَلقَك، وأغمَطَ حُكمَك.

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ، وطَيب بِقَضائِك نَفسى، ووَسِّع بِمَواقِعِ حُكمِك صَدرى، وهَب لِى الثِّقَةَ لِاقِرَّ مَعَها بِأَنَّ قَضاءَك لَم يجرِ إلّا بِالخِيرَةِ.[٣٠٤]

ستايش، خدا را با خشنودى از حُكم او! گواهى مى‌دهم كه خداوند، توشه بندگانش را دادگرانه تقسيم نمود و با همه آفريدگانش با لطف رفتار كرد. خدايا! بر محمّد و خاندان او درود فرست و مرا با آنچه به آنان بخشودى، و آنان را با آنچه از من باز داشتى، امتحان نكن تا [باعث شود] به آفريدگانت رشك برم و حُكمت را سبُك بشمارم. خدايا! بر محمّد و خاندان او درود فرست و با دادرسى‌ات، روانم را پاكيزه گردان و به وسيله جايگاه‌هاى صدور حُكمت، سينه‌ام را گشاده فرما و اعتمادى ارزانى‌ام دار تا در سايه آن، اعتراف نمايم؛ كه حكم تو، جز به نيكى، جارى نگشته است.

باور به عدالت خداوند، به انسان اطمينان مى‌دهد كه به او ظلم نشده است. اين باور، موجب مى‌شود كه انسان، تفسير ظالمانه از رويدادها و قوانين زندگى نداشته باشد و همين امر، احساسات منفى او را از بين مى‌بَرَد و رضامندى از آنها را به وجود مى‌آورد.

[٣٠٣]. الإقبال، ج ٢، ص ١٠٢؛ بحار الأنوار، ج ٩٨، ص ٢٢٨، ح ٤.

[٣٠٤]. الصحيفة السجادية، دعاى ٣٥.