آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٥٠١

فقه الحديث: اين روايت مشتمل بر سه سند است: عبداللَّه بن سنان از امام صادق عليه السلام، حسين بن خالد از امام رضا عليه السلام و اسحاق بن عمّار از امام هفتم عليه السلام روايت مى‌كند. به هر تقدير، روايت صحيحه است.

هر سه امام بزرگوار در مورد مردى كه با حيوانى وطى كند، فرمودند: اگر متعلّق به فاعل است، آن را مى‌كشد و مى‌سوزاند؛ و هيچ انتفاعى از آن نمى‌برد؛ و بيست و پنج ضربه‌ى شلّاق، ربع حدّ زانى به او مى‌زنند.

اگر حيوان متعلّق به ديگران است، بايد قيمتش را به صاحبش بپردازد؛ سپس آن را ذبح كرده، بسوزاند و از آن استفاده نكند؛ و بيست و پنج ضربه‌ى تازيانه به او مى‌زنند.

راوى پرسيد: گناه حيوان چيست؟

امام عليه السلام فرمود: گناهى ندارد؛ ليكن رسول خدا صلى الله عليه و آله اين كار را كرد و به آن فرمان داد تا مردم با حيوانات جمع نشوند و نسل بنى‌آدم منقطع گردد.

طايفه‌ى چهارم: حدّ

١- وعنه، عن يونس، عن ابن مسكان، عن أبي بصير، عن أبي عبد اللَّه عليه السلام في رجل أتى بهيمة فأولج، قال: عليه الحدّ. [١]

فقه الحديث: در اين صحيحه، امام صادق عليه السلام در موردى كه فردى با بهيمه‌اى جمع شود و ايلاج كند، فرمود: بر او حدّ واجب مى‌شود.

در روايات گذشته همراه با اتيان بهيمه، ايلاج مطرح نشده بود؛ آيا دو نوع اتيان داريم با ايلاج و بدون آن يا اتيان بدون ايلاج محقّق نمى‌شود؟

شيخ طوسى رحمه الله در مقام جمع بين روايات، احاديث گذشته را بر اتيان بدون ايلاج حمل كرده است؛ و اين روايت را بر اتيان با ايلاج، اين جمع عرفى نيست؛ [٢] از نظر عرف و عقلا،

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٧٢، باب ١ از ابواب نكاح البهائم، ح ٨.

[٢]. تهذيب، ج ١٠، ص ٦٢؛ ح ١٠؛ استبصار، ج ٤، ص ٢٢٤.