تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٠ - شرح آيات

كرده و گفته است وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً و رويانيد براى شما از زمين گياه را»، [٤] و ما با وجود اين همه به قدرت خدا بر آفريدن مردمان و زنده كردن آنان پس از مرگ از راههاى بيشمارى ايمان داريم.

در خبر است كه امام صادق (ع) گفت: «چون خدا به برانگيختن خلق اراده كند، آسمان را چهل روز به باريدن وا مى‌دارد، پس پيوندهاى گسيخته پيوسته مى‌شود و گوشتها مى‌رويد». [٥] چون از او عليه السلام پرسيدند كه مرده جسدش از ميان مى‌رود؟ گفت

آرى تا اين حد كه هيچ گوشت و استخوانى براى او نمى‌ماند و تنها سرشتى بر جاى مى‌ماند كه از آن آفريده شده است، و آن از بين نمى‌رود بلكه در گور گرد شده بر جاى مى‌ماند كه از آن آفريده مى‌شود به همان گونه كه در آغاز آفريده شده بود». [٦] [١٢- ١٤] آياتى كه گذشت همه براى از بين بردن شگفتى و استبعاد بعث از جانب كفار است كه مى‌گفتند أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً ذلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ، و اكنون قرآن بيان مى‌كند كه اين گمراهى در تاريخ بشريت تازه نبود، بدان جهت كه گذشته شامل مثالهاى فراوانى از تكذيب اقوام پيشين بوده است.

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ أَصْحابُ الرَّسِ‌ پيش از ايشان قوم نوح و اصحاب الرّسّ نيز تكذيب مى‌كردند.

آنان اصحاب چاهى بودند كه پس از كشتن پيامبر خود او را در آن چاه افكندند (از عكرمة). و به گفته ديگرى، رس نام چاهى بوده است كه در آن صاحب ياسين كشته شد (از ضحاك)، و گفته‌اند كه آنان قومى در يمامه در كنار چاههاى خود بودند (از قتادة)، و به قولى آنان همان اصحاب اخدودند، و به قولى ديگر سحق زنان در ميان اصحاب الرّس رايج بود (از ابو عبد اللَّه عليه السلام)، و به آنچه به نظر من مى‌رسد آن است كه ايشان در يمامه بودند/ ٤٦٧ و رس نام چاهى است كه پيامبر خويش‌