تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٢ - رهنمودهايى از آيات

شما در برابر او قرار داريد، بر او پيشى مگيريد، مگر او پيشوا و رهبر شما نيست؟

وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌ و از خدا بترسيد كه او شنواى دانا است.» آرى. تقوا ناگزير بايد همه شؤون زندگى را فرا گيرد، چه هيچ كارى نيست مگر خدا را درباره آن حكم و فرمانى است كه تجاوز از آن روا نيست، و پرهيزگاران و متقيان، پيش از پرداختن به عملى در هر ميدان عمل، به جستجوى حكم خدا درباره آن مى‌پردازند.

و از اين جا تفقّه و صاحب فهم شدن در دين و آموختن احكام آن براى عمل كردن به آنها واجب مى‌شود، و در حديثى روايت شده از امام صادق (عليه السلام) در تفسير اين گفته خداوند متعال قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ پس بگو كه حجت و برهان رسا و كافى از آن خدا است» گفت

خداى تعالى در روز قيامت به بنده مى‌گويد: اى بنده من! آيا عالم و دانا بودى؟ پس اگر بگويد كه آرى بودم، به او مى‌گويد: پس چرا به آنچه مى‌دانستى عمل نكردى؟ و اگر بگويد نادان بودم، به او مى‌گويد: پس چرا نياموختى تا به آن عمل كنى، و او با اين حجت بالغ و رسا غلبه يافت». [١] اگر مؤمن در فقه براى حوادث تازه يا تحول يافته حكمى نيابد، بر او لازم است كه به فقيهانى كه آن حكم را مى‌توانند از قواعد كلى موجود در شريعت استخراج كنند مراجعه كند، چه هيچ حادثه‌اى نيست كه دين را در آن حكمى است، كه آغاز آن از بصيرتهاى وحى است در حكمت زندگى، و مقياسهاى تشخيص منكر و معروف، حتى حكم در مورد آزارى كه از شخص به ديگرى با خراشيدن به وسيله ناخنش برسد.

خداى تعالى در كتابش گفته است ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْ‌ءٍ و ما هيچ چيز را در كتاب فرو گذار نكرديم». [٢]