تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨١ - شرح آيات

ثالثا

وَ النُّبُوَّةَ و پيامبرى را، و خدا از زمان يعقوب (ع) تا زمان عيسى (ع) پيامبرانى فراوان براى بنى اسراييل فرستاد، و اين شماره از انبيا نعمتى بزرگ و فخرى سترگ براى بنى اسراييل بود، بدان سبب كه عظمت يك امّت با شماره و نوع برگزيدگان پاكيزه در آن در معرض مقايسه قرار مى‌گيرد، و جهان امروزى ما نيز پيشرفت ملتها را بر نسبت افراد شايسته موجود در ميان آنها تخمين مى‌زند؛ و بدين گونه بنى اسراييل نسبت به ديگر اقوام در زمان خود امت پيشرفته‌اى به شمار مى‌رفت، و سپس خداوند متعال با پيامبران و صالحان هر قوم مردمان را حفظ مى‌كند و از رسيدن عذاب به ايشان جلوگيرى به عمل مى‌آورد، و خداى تعالى گفته است وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ‌ و خدا، تا تو (اى پيغمبر) در ميان آنان هستى، عذابشان نخواهد كرد». [٥]/ ٨٦ و نسبت به ما به عنوان مؤمنان واجب است كه اين مطلب را بدانيم كه هر چه شماره صالحان و عالمان ربّانى و رساليان مخلص در ميان ما افزونتر شود، به پيروزى ملازم با فرمان و اذن خدا نزديكتر مى‌شويم.

رابعا

وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ‌ و چيزهاى پاكيزه را روزى ايشان ساختيم.

پس خدا بنى اسراييل را رزق و روزى نيكويى بهره كرد و اين پس از آن بود كه به آنان فرمان داد تا از دروازه حطّة به شهر مقدسى كه بركت خدا در آن بود درآيند.

خامسا

وَ فَضَّلْناهُمْ عَلَى الْعالَمِينَ‌ و آنان را بر جهانيان برترى بخشيديم.

در تمدن و آبادانى از ديگر امتها و ملتهاى پيش از خود و همزمان با