تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٥ - شرح آيات

دسترس قرار داديم تا مگر از آن پند گيرند و به ياد بسپارند.

/ ٥٦ بدين گونه خدا هدف كتابش را در تذكره و به ياد سپردن و پيروى كردن از آن خلاصه مى‌كند، بدان سبب كه با شناختها و موعظه‌هايى كه در آن است، براى آن آمده تا انسان به ياد پيمانى بيفتد كه با پروردگار خويش بسته است؛ مگر دشمن‌ترين دشمنان انسان غفلت او نيست؟ چرا. و وظيفه پيامبران و فرستادگان- عليهم السلام- چيزى جز تبليغ اين تذكره و بيان كردن آن براى مردمان است ...

و اگر خداوند سبحانه و تعالى قرآن را ميسّر و آسان نمى‌ساخت، بشر نمى‌توانست حرفى از آن را بفهمد، و اين كتاب ما را از غيبى كه دانستن آن از ما پوشيده است آگاه مى‌سازد و آن را به ياد ما مى‌آورد، و نيز از طريق سنتهاى ثابت حقايق آفرينش و صفات پروردگار و نشانه‌هاى ساعت و آنچه كه در زندگى ديگر وجود دارد كه گاه ميليونها سال از ما دور است، با خبر مى‌سازد. و در حديثى مأثور از امام صادق- عليه السلام- آمده است كه: «اگر تيسير قرآن نبوده هيچ يك از افراد خلق خدا توانايى آن را نداشت كه حرفى از قرآن را تلفظ كند، و چگونه ممكن است چنين شود در صورتى كه آن كلام كسى است كه از ازل بوده و هيچ گاه زوال پيدا نخواهد كرد». [٣٤] از اين آيه دو بينش دريافت مى‌كنيم

١- اين كه خدا قرآن را از آن نظر به زبان عربى رسولش و قوم او قرار داده است كه فهميدن آن آسان و ميسّر شود و در نتيجه به ياد سپردن و پند گرفتن از آن نيز چنين بوده باشد. آيا اگر قرآن به لغت ديگرى جز لغت عربى مى‌بود، آيا اعراب مى‌توانستند آن را به آسانى بخوانند و بفهمند؟ و سپس از آن پند گيرند؟ هرگز ... و بنا بر اين روش برتر براى آسان شدن فهم قرآن براى كسانى كه عرب نيستند، ترجمه آن نيست، بلكه آموختن لغت خود قرآن به ايشان است.

٢- و رسول را نقشى مهم در بيان قرآن و نزديك كردن ذهنها به معانى آن‌