تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣ - شرح آيات

رود؛ و اثرى از او زندگى نپذيرد تا اثرى از او نميرد؛ و چيزى از او نو نشود جز آن كه نوى از او كهنه گردد؛ و نوخاسته‌اى از او برپا نايستد جز آن كه درويده‌اى از او بر زمين افتد». [٣٠] ولى در بهشت پرهيزگاران از همه اين عيبها و كاستيها در امانند.

[٥٦] لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولى‌ در آن مرگى را پس از مرگ نخستين نمى‌چشند.

يعنى مرگى كه در دنيا آن را چشيدند، و اين آيه اشاره به نعمت خلود و جاودانگى است كه از بزرگترين نعمتها و هدفهايى است كه بشر آرزوى دست يافتن به آن را دارد.

در كنار اين منّت، پروردگار عزّ و جلّ ما را به نعمت بزرگ ديگرى يادآور مى‌شود كه محفوظ ماندن از آتش است، و قرآن آن را در جايى ديگر فوزى عظيم شمرده و گفته است فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فازَ هر كس را كه از آتش دور كنند و در بهشت در آورند، به فوز و رستگارى رسيده است». [٣١] وَ وَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ‌ و خدا ايشان را از عذاب جهنم دور نگاه داشت.

كلمه «متقين» با تعبير «وقاهم» در نقطه مهمى تلاقى پيدا كرده است، و آن حكايت از اين مى‌كند كه همان تقوايى كه مانع معصيت كردن آنان در زندگى دنيا بوده، همان هم باز دارنده ايشان از عذاب آخرت است.

/ ٥٥ [٥٧] و با وجود اين پروردگار ما تأكيد مى‌كند كه اين جزا نتيجه ملتزم بودن انسان به رسالت پروردگارش و تعاليم او نيست، بلكه اين واجبى طبيعى است كه بنا بر فطرت و عقل وجوب پيدا كرده است، پس او آفريننده و روزى دهنده و مالكى است كه زندگى را لحظه به لحظه به او مى‌بخشد، و اين تأكيد و يادآورى براى آن است كه ياورى براى پرهيزگاران در هنگام رو به رو شدن ايشان با غرور و