تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٢ - شرح آيات

و روش عمل ربّانى پيروى كند، مى‌تواند مطمئن و در جايگاهى ايمن از مكاره زندگى خود را بگذراند.

فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ* يَلْبَسُونَ مِنْ سُندُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَقابِلِينَ‌ در بهشتها و چشمه‌سارها* لباسهايى از سندس و استبرق مى‌پوشند و (با صفا و خلوص) رو به روى يكديگر مى‌نشينند.

[٥٤] و قرآن به بيان پاداش متقيان ادامه مى‌دهد و مى‌گويد

كَذلِكَ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ‌ و همسرانى از حور عين به ايشان مى‌دهيم.

بدين گونه نعمتهاى بهشت با همسرى يا زنانى زيبا تكميل مى‌شود كه زيباييهاى آنان در چشمانى درشت و داراى سفيدى و سياهى كامل تجلّى پيدا مى‌كند، و شايد آوردن صيغه ماضى در ازدواج دليل بر آن باشد كه خدا به علم خود حوران بهشتى را در دنيا به همسرى اولياى خود برمى‌گزيند، و اين نتيجه‌اى از عمل خود ايشان است. آرى، هر ازدواجى را كابينى است و كابين همسران بهشتى انجام دادن اعمال صالح در دنيا است.

[٥٥] و ديگر از نعيم جنت آن است كه اهل آن بدون هيچ زحمتى به آنچه خواستار آنند دسترسى پيدا مى‌كنند.

يَدْعُونَ فِيها بِكُلِّ فاكِهَةٍ آمِنِينَ‌ به هر ميوه‌اى با ايمنى در آن دعوت مى‌شوند.

/ ٥٤ و اين كاملا بر عكس دنيا است كه انسان مى‌بايستى تلاش كند تا به آن چه مى‌خواهد برسد، و از چيزى چشم بپوشد تا بتواند به چيزى ديگر دسترس پيدا كند. و امير المؤمنين (ع) گفته است: «اى مردم! شما در اين جهان نشانه‌ايد كه مرگ پى در پى بدان تير مى‌افكند. با هر جرعه‌اى آب در گلو جستن است، و با هر لقمه‌اى گلوگير شدنى. از دنيا به نعمتى نمى‌رسيد جز كه نعمتى را از دست مى‌دهيد. هيچ سالخورده روزى از عمر را نمى‌گذراند جز به ويرانى يك روز از مدتى كه دارد، و بر خوردنى او چيزى افزوده نشود مگر آنچه از روز پيشين او است از ميان‌