تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٩

ب: محافظت كردن از حدود خدا (برنامه‌ها و قوانين و شرايع او) در زندگى فردى و اجتماعى در همه ابعاد آن، و چنان است كه مى‌بينى حق در همه حركات و سكنات او تجلّى پيدا مى‌كند. و او چنان است كه امام على (ع) توصيف كرده و گفته است: «و خود را در فرمان خدا گذاشت و بر گزاردن برترين وظيفه‌ها همت گماشت، چنان كه هر مشكلى كه پيش آيد، باز نمايد و در آن نماند، و هر فرعى را به اصل آن باز گرداند ... بى ريا طاعت خدا را برگزيد، پس او گوهرهاى دين را كان است، و كوهى است كه زمين بدو از لغزش در امان است. و او را بر خود گماشته، و نخستين نشانه آن اين كه هوى و هوس را از دل برداشته. حق را ستايد و كار بندد، و كار نيكى نيست كه ناكرده گذاشته، و در جايى گمان فايدتى نبرده جز كه به رسيدن بدان همت گماشته. خود را در خدمت كتاب خدا نهاده، و آن را راهبر و پيشواى خود قرار داده./ ٤٩٢ هر جا كه گويد بار گشايد، و هر جا كه فرمان دهد فرود آيد»، [٥٤] پس در نزد او هيچ حكمى كه خدا برقرار كرده ضايع نمى‌شود، و نيز هيچ حقى از كسى، پس پيمان خدا با او در استقامت بر حق محفوظ است، و با مردم به درستى رفتار مى‌كند و آنان را فريب نمى‌دهد و امانت را مراعات مى‌كند و ... وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ‌ و پاسداران حدود خدايند و مؤمنان را بشارت ده». [٥٥] پرهيزگاران خويشتن را شهداى بر عملى ساختن نظام اسلامى و حدود شريعت مقدس مى‌دانند. و به همين جهت به خود حق آن نمى‌دهند كه در حدود دينى تغييرى پديد آورند و بهانه‌شان اين باشد كه آنان مجاهدان و انقلاب كنندگان بوده‌اند، بلكه آنان را پيش از ديگران ملتزم به تفاصيل برنامه‌هايى مى‌بينى كه پروردگارشان سبحانه و تعالى مقرر داشته است، و به همين سبب خدا رحمت واسعه خود را به آنان وعده مى‌دهد، و چنان مى‌نمايد كه قرآن به اين دو اصل تقوا با اين‌