تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٩ - إسرافيل

جهان انسان است كه در آن انسانيت با همه دوره‌هاى عبور آن بر اين كره زمين بر پا مى‌ايستد، و نيكوحالترين مردمان در آن روز كسى است كه جاى پايى براى ايستادن خود بيابد، و مكان گسترده‌اى براى نفس خويش، و همگان در درياى عرقى شناورند كه از بدنهاى ايشان روان شده است، و در آن جا روابط و وابستگيهاى ميان افراد قطع مى‌شود، و هر كس از نزديكترين مردمان به خود، همچون فرزند و همسر و مادر و پدر و برادر و ... دورى و تبرى مى‌جويد.

/ ٤٧٤ وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ ذلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ و در صور دميده شد، و اين روز بيم و وعيد است.

پس هر اندازه كافران و ستمگران پاداش كار خود را در دنيا گرفته باشند، كه براى اقوام گذشته كه در قرآن از آنان ياد شده چنين بوده است (آيات ١٢- ١٤) جزاى حقيقى كه خدا وعده كرده است در آخرت به ايشان خواهد رسيد كه با دميدن اسرافيل (ع) در صور آغاز مى‌شود.

إسرافيل‌

در دعاى امام زين العابدين (ع) در نماز از حاملان عرش آمده است كه گفت: «و اسرافيل صاحب صور برجسته، كه منتظر امر تو و فرا رسيدن امر است، و با دميدن در صور اسيران در خاكهاى قبور را بيدار و آگاه مى‌سازد». [١٩] رسول اللَّه (ص) گفت: خدا صور را از مرواريدى سفيد به پاكى و صفاى بلور آفريد، و سپس به عرش گفت كه صور را بگير، پس به آن آويخته شد، سپس گفت: باش، پس اسرافيل به وجود آمد و خدا به او فرمان داد كه صور را بگيرد، و او آن را گرفت كه بر آن سوراخهايى به شماره همه روحهاى آفريده وجود داشت، و از يك سوراخ دو روح بيرون نمى‌آمد، و در ميان صور روزنه‌اى به گردى آسمان و زمين وجود داشت، و اسرافيل دهان خود را بر اين روزنه نهاده است، و سپس‌