إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى‌ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً وَ سَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ‌ كسانى كه كافر شدند و از رفتن به راه خدا جلوگيرى كردند و به ستيزه كردن با رسول پرداختند و اين همه پس از آن بود كه راه راست بر ايشان شناخته و آشكار شد، هرگز زيانى به خدا نمى‌رسانند و زود باشد كه اعمالشان تباه و باطل شود.

/ ٢٧٠ و از گفته او وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ‌، و مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى‌ چنان بر مى‌آيد كه اين گروه از منافقانى بوده‌اند كه فرمان رفتن به جنگ مايه رسوايى آنان شد، و چنان گمان كردند كه شق عصاى طاعت رسول از طرف ايشان به زيان او تمام مى‌شود، در صورتى كه سبب باطل شدن اعمال صالحى شد كه خود آنان انجام داده بودند، و آنان را منتى بر رسول نيست، از آن روى كه سبب باطل شدن اعمال خودشان بودند كه به سبب خيانت ورزيدن نسبت به رهبرى در هنگام سختى و حرج گرفتار آن شدند.

بيشتر مفسران گفته‌اند كه مقصود از اين آيه كفار مكه يا جهودان مدينه است، بدان جهت كه ايشان با محاربه با اسلام از رفتن مردم به راه خدا جلوگيرى كردند، و گفته خداى تعالى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى‌ را آشكار بودن حجتهاى الاهى به صورت عام براى مردم گواهى بر راستگويى رسول دانسته‌اند.

ولى من تفسير اول را ترجيح مى‌دهم، بدان سبب كه با ظاهر آيه موافق است، از آن جهت كه از اين كلمه معلوم شود كه هدى و راهنمايى براى ايشان آشكار شده و در مدتى از زمان از رسالت كسب هدايت مى‌كردند، به همان گونه كه اين تفسير با سياق قرآنى موافقت دارد كه با ما درباره برخورد با رهبرى شرعى سخن مى‌گويد.

[٣٣] قرآن بار ديگر ضرورت فرمانبردارى از رسول را مورد تأكيد قرار مى‌دهد و مؤمنان را به آن بيم مى‌دهد كه شقاق و اختلاف ايشان سبب باطل شدن اعمالشان خواهد شد.

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ لا تُبْطِلُوا أَعْمالَكُمْ‌ اى كسانى كه ايمان آورديد، از خدا و از رسول اطاعت كنيد و سبب باطل شدن‌