تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٥ - شرح آيات

او تا روز قيامت حلال است و حرام او حرام، و اولوا العزم از رسولان اينان‌اند». [٢٧]/ ١٨٩ وَ لا تَسْتَعْجِلْ لَهُمْ‌ و براى (رسيدن عذاب) به ايشان شتاب مكن.

بدان سبب كه عذابى كه خواهند ديد براى ايشان بسنده است، و مدتى كه در آن از دنيا بهره‌مند مى‌شوند، چون با مدت عذاب هولناك جاودانى مقايسه شود، چيزى نمى‌نمايد.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ و چنان است كه آن روز كه به آنچه به آنان وعده داده شده است مى‌رسند، جز به اندازه ساعتى از روز درنگ نكرده بوده‌اند.

در صورتى كه يك روز در آخرت برابر هزار سال است، ارزش هفتاد سال در مقايسه با سالهاى آن روزگار چه اندازه مى‌تواند باشد؟! در بهترين حالات همچون لحظاتى از يك روز در يك عمر دراز است، و آيا كسى كه همه عمر خويش را براى چند لحظه كاميابى از دست داده و زيان ديده، مى‌تواند سعادتمند باشد؟! بدين گونه مؤمن شايسته است كه با حسابهاى اخروى مسلّح باشد، و از دير شدن پيروزى جزع نكند و نگويد: چند سال گذشت و خدا نصرت را نصيب ما نكرد! بلكه بايد سالهاى خود را با روزهاى آخرت و سالهاى آن بسنجد، و چون چنين شود مى‌تواند از خط رسولان صاحب عزم در صبر و استقامت پيروى كند. مگر در مسئوليت اداى رسالت و رساندن آن به ديگران از آنان پيروى نمى‌كند؟

بدين گونه است كه در نصوص اسلامى با سفارشهايى به صبر كردن بنا بر پيروى از روش پيامبران بر مى‌خوريم، چنان كه امام صادق- عليه السلام- در برنامه مفصلى به اصحاب خود چنين گفته است

امر وقتى تمام مى‌شود كه بر شما همان بگذرد كه بر صالحان پيش از شما گذشته است، و در جان و مالتان در معرض آزمايش قرار گيريد، و از دشمنان خدا