تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٣ - شرح آيات

صورت باشد كه حكمت بالغه خدا آن را خواسته است، ناگزير بايد بيم دهندگان به ابلاغ رسالت بسنده كنند و بر آزار قومشان شكيبا بمانند و هيچ شتابى براى رسيدن عذاب به منكران نداشته باشند.

براى اين كه مبارزه با كافران به صورت مبارزه خصوصى ميان طايفه‌اى با طايفه ديگر در نيايد، بلكه از هر مصلحت مادّى براى اهل حق بر كنار ماند و حجت بر دشمنانشان تمام شود، اين صبر لازم است.

فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ‌ پس شكيبا باش به همان گونه كه رسولان صاحب عزم شكيبا بودند.

آيا پيامبر (ص) از جمله آنان و برترين ايشان نبود، پس مى‌بايستى به همان گونه صبر كند كه نوح صبر كرد و مدت نهصد و پنجاه سال به اين صبر ادامه داد و جز عدّه‌اى معدود كسى به او ايمان نياورد، و به همان گونه كه ابراهيم (ع) در آن هنگام كه او را به آتش افكندند صبر كرد، يا در آن هنگام كه به نزد پروردگارش هجرت كرد، و در آن هنگام كه فرزندش را در وادى بدون كشت و زرعى در نزديكى بيت اللَّه الحرام مسكن داد، و آن گاه كه در صدد ذبح فرزندش بر آمد تا فرمان پروردگارش را به اجرا در آورد، و به همان گونه كه موسى (ع) در رويارويى با گردن‌كشترين طاغوت با قومى سست عزيمت همچون بنى اسراييل صبورى نشان داد، و بدان گونه كه عيسى (ع) با زهد خويش و ايستادگى در مقابل گردنكشان بنى اسراييل شكيبايى اختيار كرد.

اينان رسولان اولوا العزمى بودند كه خدا از آنان پيمانى استوار گرفت، بدان سبب كه صاحبان شريعتى تازه بودند كه همه مردم زمين را شامل مى‌شد، و نيازى شديد براى ابلاغ كردن آن به مردم داشتند.

پس پروردگار ما سبحانه و تعالى درباره آنان گفت وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثاقَهُمْ وَ مِنْكَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى‌ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ مِيثاقاً غَلِيظاً گرفتيم از پيغامبران پيمان ايشان و از تو و از نوح و ابراهيم و