تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٢ - شرح آيات

برگزيند»، [١٢] پس غيب خدا مخصوص به او است و نه به هيچ كس ديگر، و او داننده همه غيبها است، و كليدهاى غيب در نزد او است، و جز او هيچ كس غيب نمى‌داند، ولى مقدارى از آن را براى منظورى معين به پيامبران خود عطا مى‌كند.

بدين گونه مشكل و عقده شگفتى از برگزيدن رسولان گشوده مى‌شود، و معضله‌اى كه كافران به آن متشبّث مى‌شوند حل مى‌شود، كه پيوسته در هنگام بعثت هر پيامبر تازه به آن باز مى‌گردند، در صورتى كه پيش از آن رسول رسولان ديگرى در رسالت سابقه داشته‌اند.

قُلْ ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ‌ بگو: من در ميان رسولان چيزى تازه و نو ظهور نيستم.

بعضى از نمودهاى جهانى هر روز تكرار مى‌شود، و بعضى هر هفته، يا هر سال، و بعضى ديگر در هر قرن، و از نمودهايى كه گاهگاه و در ميان دو دوره فترت صلح پديد مى‌آيد، جنگهايى است كه گاهگاهى صورت مى‌گيرد، و ما به وجود آنها اعتراف داريم، چرا كه واقع شده‌اند و در آينده نيز چنين خواهد شد.

/ ١٣٩ و چنين است نسبت به رسولانى كه آنان به صورت قطعى و يقين فرستادگان از جانب پروردگارند، در آن هنگام كه عوامل تأييد كننده براى فرستادن آنان فراوان بوده باشد.

و در اين صورت خداى عزّ و جلّ به رسول گرامى خود (ص) فرمان مى‌دهد كه براى مردمان اين حقيقت را آشكار سازد، پس رسول مبعوث از جانب خدا بودن حادثه‌اى است كه تكرار مى‌شود و سنتى جارى است، و هيچ دليلى براى شگفتى ندارد، ولى- از سوى ديگر- علم رسول از خود او نيست.

وَ ما أَدْرِي ما يُفْعَلُ بِي وَ لا بِكُمْ‌ و نمى‌دانم كه بر من و شما چه خواهد گذشت.