قابل توجه اين كه: در اين دو آيه كه سخن از مواهب و پاداشهاى بهشتيان است، نخست از مواهب مادى آنها، كه باغهاى وسيع و نهرهاى جارى است سخن مى‌گويد، سپس از پاداش بزرگ معنوى آنها، كه حضور در پيشگاه قرب مليك مقتدر است، تا انسان را مرحله به مرحله آماده كند، و روح او را به پرواز درآورد و در شور و نشاط فرو برد، به خصوص كه تعبيراتى همچون «مليك» و «مقتدر» و نيز «مقعد صدق»، همگى دلالت بر دوام و بقاى اين حضور و قرب معنوى دارد.
***
نكته‌ها:
١- همه چيز جهان روى حساب است
جمله «إِنَّا كُلَّ شَىْ‌ءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ» در عين فشردگى، از حقيقت مهمى در عالم خلقت پرده برمى‌دارد، حقيقتى كه بر سراسر جهان هستى حاكم است، و آن اندازه‌گيرى دقيق در همه كائنات جهان است.
هر قدر علم و دانش بشرى پيشرفت مى‌كند، به اين اندازه‌گيرى دقيق، آشناتر مى‌شود، اين اندازه‌گيرى دقيق، نه تنها در موجودات ذره‌بينى، كه در كرات عظيم آسمانى نيز حاكم است.
فى المثل مى‌شنويم فضانوردان با محاسبات دقيق علمى، كه به وسيله صدها نفر كارشناس متخصص، به وسيله مغزهاى الكترونيكى انجام مى‌گيرد، موفق مى‌شوند، درست در همان منطقه‌اى از كره ماه كه مى‌خواستند بنشينند، با اين كه، ظرف چند روزى كه سفينه فضائى فاصله زمين و ماه را مى‌پيمايد، همه چيز دگرگون مى‌شود، ماه هم به دور خود مى‌گردد و هم به دور زمين، و جاى آن به كلى عوض مى‌شود، و حتى در لحظه پرتاب سفينه