تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٨

١٤ خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْرفَخَّارِ
١٥ وَ خَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مارِجٍ مِنْ نارٍ
١٦ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
١٧ رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ
١٨ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
ترجمه:
١٤- انسان را از گل خشكيده‌اى همچون سفال آفريد.
١٥- و جن را از شعله‌هاى مختلط و متحرك آتش خلق كرد!
١٦- پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟!
١٧- و پروردگار دو مشرق و دو مغرب است!
١٨- پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟!
تفسير:
آفرينش «انسان» از خاكى همچون «سفال»!
خداوند بعد از ذكر نعمتهاى گذشته، از جمله آفرينش انسان به صورت سربسته، در آيات مورد بحث، نخست به شرحى پيرامون «آفرينش انس و جنّ» مى‌پردازد، شرحى كه هم نشانه قدرت عظيم او است و هم درسهاى عبرتى براى همگان در بردارد.
مى‌فرمايد: «او انسان را از گل خشكيده‌اى كه همچون سفال بود آفريد»