تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦١

بخشد.
و او را در راه طولانى تكامل و سير الى اللّه كه در پيش دارد يارى دهد كه قطع اين مرحله، بى همراهى لطف او نمى‌شود، و ظلمات است و خطر گمراهى دارد.
و به اين ترتيب، علاوه بر صفت توحيد، سه وصف از اوصاف عظيمش در اين آيه، بيان شده كه هر كدام به نوعى الهام‌بخش است.
***
در آيه بعد، علاوه بر تأكيد روى مسأله توحيد، هشت وصف ديگر ذكر كرده، مى‌فرمايد: «او خدائى است كه معبودى جز او نيست» «هُوَ اللَّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلَّا هُوَ».
«حاكم و مالك اصلى او است» «الْمَلِكُ».
«از هر عيب و نقص پاك و مبرا است» «الْقُدُّوسُ».
«هيچ گونه ظلم و ستم بر كسى روا نمى‌دارد، و همه از ناحيه او در سلامتند» «السَّلامُ». «١»

اصولًا دعوت او، به سوى سلامت است: «وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى‌ دارِ السَّلامِ» «٢»
و هدايت او نيز متوجه به سلامت مى‌باشد: «يَهْدِى بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ» «٣»
و قرارگاهى را كه براى مؤمنان فراهم ساخته نيز خانه سلامت است: «لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ» «٤»
درود و تحيت بهشتيان نيز چيزى جز «سلام»