تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٣

٦٨ أَ فَرَأَيْتُمُ الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ
٦٩ أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ
٧٠ لَوْ نَشاءُ جَعَلْناهُ أُجاجاً فَلَوْ لا تَشْكُرُونَ
٧١ أَ فَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ
٧٢ أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِؤُنَ
٧٣ نَحْنُ جَعَلْناها تَذْكِرَةً وَ مَتاعاً لِلْمُقْوِينَ
٧٤ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
ترجمه:
٦٨- آيا به آبى كه مى‌نوشيد انديشيده‌ايد؟!
٦٩- آيا شما آن را از ابر نازل كرده‌ايد يا ما نازل مى‌كنيم؟!
٧٠- هرگاه بخواهيم، اين آب گوارا را تلخ و شور قرار مى‌دهيم؛ پس چرا شكر نمى‌كنيد؟!
٧١- آيا درباره آتشى كه مى‌افروزيد فكر كرده‌ايد؟!
٧٢- آيا شما درخت آن را آفريده‌ايد يا ما آفريده‌ايم؟!
٧٣- ما آن را وسيله يادآورى (براى همگان) و وسيله زندگى براى مسافران قرار داده‌ايم!
٧٤- حال كه چنين است به نام پروردگار بزرگت تسبيح كن (و او را پاك و منزه بشمار)!