وعده خداوند در مورد پيروان خط انبياء و اولياء نيز ثابت است، يعنى پيروزى آنها نيز از سوى خدا تضمين شده است، چنان كه در آيه ٥١ «مؤمن» مى‌خوانيم:
إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الأَشْهادُ: «ما قطعاً رسولان خود و كسانى را كه ايمان آورده‌اند در زندگى دنيا و روزى كه گواهان به پا مى‌خيزند (روز رستاخيز) يارى مى‌دهيم»، مسلماً هر كس را خدا يارى دهد، پيروز است.
ولى، نبايد فراموش كرد كه اين وعده حتمى خداوند، بى‌قيد و شرط نيست، شرط آن، ايمان و آثار ايمان است، شرط آن اين است كه: سستى به خود راه ندهند، و از مشكلات نهراسند و غمگين نشوند، چنان كه در آيه ١٣٩ «آل عمران» مى‌فرمايد: «وَ لاتَهِنُوا وَ لاتَحْزَنُوا وَ أَنْتُمُ الأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ».
شرط ديگر آن، اين است كه: دگرگونيها را از خود شروع كنند؛ چرا كه خداوند نعمتهاى هيچ قوم و ملتى را تغيير نمى‌دهد، مگر تغييرى در خود آنها پيدا شود: «ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ‌يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى‌ قَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ». «١»

بايد دست به رشته محكم الهى بزنند، صفوف خود را متحد كنند، نيروهاى خود را بسيج نمايند، نيات را خالص گردانند و مطمئن باشند دشمن هر قدر قوى و نيرومند و آنها هر قدر به ظاهر كم جمعيت و كم توان، باشند، سرانجام با جهاد و كوشش و توكل بر پروردگار، پيروز مى‌شوند.
جمعى از مفسران، شأن نزولى براى آيه فوق ذكر كرده‌اند كه: گروهى از مسلمانان هنگامى كه فتح بعضى از آباديهاى «حجاز» را ديدند گفتند: به زودى خداوند «روم و ايران» را براى ما نيز فتح خواهد كرد، منافقان گفتند: تصور