از جنس فرشتگان باشد، البته جمع ميان هر سه تفسير، ممكن است،
ولى به هر حال، ادعائى واهى و بى اساس بود.
«سُعُر» (بر وزن شتر) جمع «سعير» در اصل به معنى آتش برافروخته و پر هيجان است، و گاه به معنى «جنون» نيز آمده؛ چرا كه در حالت جنون، هيجان خاصى به انسان دست مى‌دهد، و لذا به «شتر ديوانه» «ناقة مسعورة» مى‌گويند.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: قوم «ثمود» اين تعبير را از پيامبرشان «صالح» عليه السلام گرفته بودند، كه به آنها مى‌گفت: اگر شما دست از بت‌پرستى برنداريد، و از دعوت من پيروى نكنيد، در «ضلال و سعر» (در گمراهى و آتشهاى افروخته جهنم) خواهيد بود، آنها در پاسخ مى‌گويند: اگر ما از بشرى مثل خودمان پيروى كنيم، در «ضلال و سعر» خواهيم بود!
به هر حال، ذكر «سُعُر» به صورت «جمع»، در حقيقت براى تأكيد و دوام است، خواه به معنى جنون باشد، يا به معنى آتش برافروخته.
***
سپس، افزودند: به فرض كه وحى الهى بر انسانى نازل شود «آيا از ميان ما تنها بر اين مرد وحى نازل شده»؟! با اين كه افرادى سرشناس‌تر و معروف‌تر و ثروتمندتر از او پيدا مى‌شود «أَ أُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنا».
در حقيقت گفته‌هاى قوم «ثمود» شباهت زيادى با گفته‌هاى «مشركان مكّه» داشت كه، گاهى ايراد مى‌كردند: ما لِهذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعامَ وَ يَمْشِي فِى الْأَسْواقِ لَوْلا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيراً: «چرا اين پيامبر غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى نازل نشده كه همراه او انذار كند»؟. «١»
و گاه مى‌گفتند: لَوْلا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‌ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ: «چرا اين قرآن بر يكى از مردان بزرگ و ثروتمند مكّه و طائف نازل نشده است»؟! «٢» حال كه بناست رسول الهى، بشر باشد، چرا بشرى تهيدست و بى‌كس و كار؟!
اين كوردلان كه گوئى در طول تاريخ، مطالب را يكنواخت بيخ گوش هم