مى‌كنند، بزرگى بعضى از آنها چنان است كه قطر آن به ٢٥ كيلومتر مى‌رسد، ولى غالباً از اين كوچكترند.
دانشمندان عقيده دارند: «آستروئيدها» بقاياى سياره عظيمى هستند كه، در مدارى ميان مدار «مريخ» و مدار «مشترى» در حركت بوده، سپس بر اثر عوامل نامعلومى، منفجر و شكافته شده است.
تاكنون بيش از ٥ هزار «آستروئيد» كشف و مشاهده شده، و عده زيادى از آنها كه بزرگ‌تر هستند نام‌گذارى، و حجم و مقدار و مدت حركت آنها به دور خورشيد، محاسبه شده است، بعضى از فضاشناسان براى «آستروئيدها»، اهميت خاصى قائلند، و معتقدند احياناً مى‌توان از آنها به عنوان پايگاهى براى مسافرت به نقاط دور دست فضا، استفاده كرد!
اين نمونه ديگرى از انشقاق در اجرام آسمانى است.
ج- «شهاب‌ها»
«شهاب‌ها» سنگ‌هاى بسيار كوچك آسمانى هستند، كه گاه از اندازه «فندق» تجاوز نمى‌كنند، و به هر حال با سرعت شديدى در مدار خاصى بر گرد خورشيد در گردشند، و گاه كه مسير آنها با مدار كره زمين تقاطع پيدا مى‌كند، به سوى زمين جذب مى‌شوند.
اين سنگ‌هاى كوچك، بر اثر شدت برخورد با هوائى كه زمين را احاطه كرده، به خاطر سرعت سرسام‌آورى كه دارند، داغ و برافروخته و مشتعل مى‌شوند، و ما به صورت يك خط نورانى زيبا در لابلاى جوّ زمين آنها را مشاهده مى‌كنيم، و از آن به «تير شهاب» تعبير مى‌نمائيم.
و گاه تصور مى‌كنيم كه، ستاره دوردستى است كه سقوط مى‌كند، در حالى كه شهاب كوچكى است كه در فاصله بسيار نزديكى آتش گرفته، و سپس